25/9/2006 - ANADİLİMDE MEKTUP

-Küfretme bana! Küfrettiğini anlamıyorum sanıyorsun değil mi? Anadilinin arkasına saklanıp durma, benim anlayacağım dilde konuş, ne söyleyeceksen açık açık söyle. Yok, buna cesaretin yok ise; sus! Şimdi odama çekileceğim, homurtularını duymak istemiyorum!!!

.....

Sevgili Ayşe,

Her zaman olduğu gibi, elime kağıdı kalemi alıp, sana yazarak rahatlamak istiyorum. Yine evde kavga çıktı. Tamam, biliyorum aynı şeyi söyleyeceksin; 'En kısa zamanda değiştir şu evi' diyeceksin. Yeni bir ev aramaya başladım, yakında bulurum belki. Ancak bu gerçekleşinceye dek, başını ağrıtmaya devam edeceğim. Biliyorsun değil mi, anadilimde konuştuğum ikinci kişisin. Birincisi günlüğüm, ikincisi ise sen. Ahh, tabii, annemlere ve birkaç arkadaşıma da arada mektuplar yazıyorum. Ancak, çok sıklıkla değil...

Ayşe...

Anadilimde konuşmayı özledim, çok özledim... Şu lanet olası lisan öyle göründüğü kadar kolay değilmiş.

Semira bu günlerde çok gergin. Aslında içimizde en zor durumda olan o. Biliyorsun Semira, bir İranlı... Birjand'dan... Gizlice buraya gelmiş. Bu ülkeyi sevmek ve burada yaşamayı öğrenmekten öte başka hiçbir şansı yok. Dönüş ihtimali hiç yok gibi, benimki gibi keyfe keder değil tercihleri...

Hoş, biliyor musun, bir kez bu adımı attıktan sonra dönmek; kaybetmek anlamına geliyor... Belki, bizleri de halen burada tutan; yenilgiyi kabul edemeyişimiz.

Yenildik mi?... Bu günlerde en çok bunu düşünüyorum. Sanırım ben yenilmek üzereyim.

Dönecek miyim?... Biraz daha deneyeceğim...

Geçen hafta evimize yeni biri daha geldi. Biliyorsun bu evde üç kişi yaşıyorduk. Ben, Semira ve Linda.... Üç değişik kültürden gelen, üç değişik anadile sahip, apayrı üç insan. Linda ise bir Afrikalı, Namibya - Gobabis'ten... Türkiye'nin Avrupa kıtası tarafından geldiğimi düşünürsek, üç değişik kıtadanız... Biliyorum, yeni bir ülkeye gelmiş, bu kadar yabancı insanın bir evde toplanması çok özel bir durum. Yeni gelen dördüncü üyemiz ise bir sağır dilsiz Japon. Yanlış duymadın, sağır dilsiz... Diyeceksin ki; 'bir bu eksikti'. Aslında iyi oldu. Bu eve beşinci lisan fazla gelirdi :) Gülme tamam...

Beşinci lisan... Bak, sayalım; bir; benim dilim olan Türkçe, iki; Semira'nın dili olan Farsça, üç; Linda'nın dili olan Namaca... Ve dışarıda konuşulan İngilizce. Hepsi ediyor; dört... Yani, yeni bir yabancı gelince lisan sayısı kaç olacaktı?... Beş... Şimdi ise bu sayı değişmedi. Sağır ve dilsiz birinin, zihnindeki anadili Japonca'yı işitemeyeceğimize göre... Yaa, tamam gülme :))

Her üçümüz de az buçuk bildiğimiz bu dördüncü lisanı, yani dışarıda konuşulan dili, yani İngilizce'yi öğrenmeye gayret ediyoruz. Sokakta bu dili yaşıyoruz, bu lisan ile konuşmaya çalışıyoruz. Tüm günün yorgunluğuyla eve gelip, başımızı dinlemeliyiz değil mi? Öyle olmuyor. Dört kafadan üç değişik ses çıkıyor. Karman çorman bir lisan türettik. Birbirimize her ne kadar 'Artık bu evde İngilizce konuşulacak!' diye sözler versek de, bakıyoruz ki, yeni yeni kelimeler kullanmış ve öğrenmişiz.

İngilizce'yi öğrenmekte güçlük çekiyorum. Şu beynimdeki gri cevherde bir problem var sanırım. Gri cevherim bir türlü yeterince kalınlaşmadı :)

Gri cevher de mi ne? Adamlar araştırmışlar; sol ön parietal korteksteki gri cevher, ikinci, üçüncü lisanlar öğrendikçe kalınlaşıyormuş. Hatta gri cevherin kalınlığına bakarak kişinin ikinci dile ne kadar hakim olabileceği anlaşılıyormuş. Yaaa :)) ... Benim gri cevherim ne kalınlıktadır bilinmez, ancak beynimin sulandığı kesin... Tüm lisanlardan değişik kelimeler kavak ağaçlarından dökülen, o pamuksu polenler gibi beynimde uçuşmakta. Hepsinin çökerek, doğru yerlerine ulaşmasını beklemeliyim. Ya da beklememeliyim. Tasııı tarağııı toplayıpppp......

Geçen mektubunda aşk hayatımı sormuşsun. Ne aşk hayatı be şeker. Önceden 'Aşkta lisanın ne önemi var? Tüm dünyanın değişik noktalarına fırlatılmış bizlerin tek ortak lisanı; Aşk'tır' diyen ben, anladım ki aşkın da lisanı oluyormuş. Yok öyle gözlerin birbirine değmesi, çakmak çakmak yanan ışıklar, yüreğe akan ılıklık, kalp çarpıntısı v.s. v.s. ...

Bunların lisanı olmaz di mi? Tabii ki olmaz... Ya üç gün sonrası, gel de adama anlat; 'Bak hayatım, benim beynimdeki şu gri cevher var ya, o bi türlü kalınlaşmıyor. Yani, sana şu anda zihnimden geçenleri, ayrıştırıp, çözümleyip, sonra homojen bir karışım haline getirip, önüne mis kokulu, tatlı mı tatlı bir limonata olarak sunamayacağım. Sana karşı hissettiklerimi yeterince ifade edemeyeceğim.
Davranışlarımın tüm nedenlerini sana izah edemeyeceğim. Bunun için dilinizden daha kaç kelime öğrenmem gerektiğini bilmiyorum. O kelimeleri doğru birleştirmek için, daha kaç yıl sizlerin aranızda olmam gerektiğini de... Gel vazgeçelim, sen benim lisanımı öğrenmeye çalış, yok olmuyor ise, bitsin bu iş.' ... Yani anlayacağın, her ilişkinin üç gün sonra gazı kaçıyor. Dedim ya; doğru kelimeler, doğru yerlere yerleşmeyince olmuyor bu iş.

İşi dalgaya vurdum, biliyorum. Ciddi acılar çekiyorum oysa... Bazen bana bir psikologun yardım edip, edemeyeceğini sorgulamaya başladım. Türkçe haykırmak istiyorum... Ve anlaşılmak ve anlaşılmak ve anlaşılmak ve anlaşılmak...

Sevgili Ayşe, daha sonra yeniden yazacağım. Bizimkilerin sesleri yine yükselmeye başladı. Bir bakayım şunlara.

Sevgilerimle...

Not: Sana, aslında daha sık yazıyorum, ancak hepsini göndermiyorum... Bazen mektuplarımı sonradan okuyup, göndermeye değer bulmuyorum. Günlüğümün arasında duruyorlar. Belki bir gün hepsini, birlikte okuma şansımız olur. Bana bol şans.

.....

Sevgili Ayşe,

Yine sana geldim...

Bu sefer, çok mutlu geldim...

Haberler çok iyi. İlk iyi haber; havalarda uçuyorum, çünkü 'ana dilimde aşk' yaşıyorum. Hafta sonları gittiğim bir Türk derneğinde çok yakışıklı, genç bir adamla tanıştım. Her şey çok iyi gidiyor. İngilizce'si benimkinden daha iyi, öğrenmeme yardım da ediyor. Onu seviyom  ('seviyom' deyince bana çok kızıyor 'Bir başka dili layıkıyla öğrenmek istiyorsan, önce anadilini iyi bilmelisin' diyor.) Uzun uzun anlatacağım onu sana, o ayrı bir mektup konusu.

İkinci iyi haber ise şu; evi değiştirmekten vazgeçtim. Yine aynı kızlarla yaşayacağım. Ortak bir karar aldık ve lisan problemimizi çözdük. Ne mi yapıyoruz? Sağır ve dilsiz arkadaşımızın işaret lisanını öğreniyoruz. Gürültüler kesildi, artık... Başımızı nasıl dinledik bilsen...

Haa, neden tüm dünya, yazım dili haricinde, işaret dilini ortak lisan haline getirmiyor ki?

Çok, çok sevgiler... Yeniden yazacağım....
 

Leyla AYYILDIZ

25/9/2006 - Kahve Molası'nda Eklenenler