25/9/2006 - ASLAN YAPILI TUNÇ KOLLARIN

Siyah deri ciltli eski bir defter var elimde. Cildinin köşeleri yıllara dayanamamış yer yer açılmış. Kenarları süslerle bezeli sararmış yapraklarında senin o güzel el yazın... Hep hayran kaldım el yazına. Mürekkeple doldurulmuş dolmakalemler kullanırdın... Senin el yazına benzetebilmek için yazımı, sayfalarca yazardım. Bir gün kocaman bir kız olduğumda 'Hanım, yazısı benim yazıma ne çok benziyor değil mi? Kendi yazım zannettim.' diyeceğini bilmeden... Kocaman bedeninde hala kaybolsam da, o zaman daha bir heybetliydin. Anımsıyorum; bir Cumhuriyet Bayramı törenini kalabalığın arasından görebilmemiz için beni omuzlarına, abimi sağ, ablamı ise sol koluna almıştın... Aslan yapılı tunç kollarınla, dört bedenin Cumhuriyeti izlemesini sağlamaya çalışarak... Geçenlerde bulduğumda bu defteri, nasıl sevinmiştik seninle. Kaç zamandır kayıptı... Benim isteğime dayanamayıp diğer üç çocuğunun adına da saklamam için bana verdiğin defterinin yapraklarını çeviriyorum... Karşımda 60'lı yıllardaki delikanlı babam... Parmaklarımı gezdiriyorum, kimi yerleri küçük su damlaları ile akmış mürekkeplerin üzerinden... İlk sayfasının bir dizesinde diyorsun ki; 'Eğilip rüzgara fısıldasam; 'Sevgilimden topladığın kokuları getir bana' ... Belki göz yaşların dağıttı bu mürekkepleri... Birkaç sayfa sonra başka bir dizede diyorsun ki; 'Şimdi ben Leylasız Mecnuna döndüm'... Belki bu satırı yazarken koydun adımı... Otuzyedinci sayfadayım şimdi, aynı heyecanla titriyor ellerim, yine senin şiirini okuyorum... Şöyle yazmışsın parantez içinde '10 Kasım 1962 tarihinde yazdım ve o gün Ata'nın ölüm günü okudum'... Biliyorsun hep senden aldık bayrağı, taşımak için... İkisi mimar, ikisi doktor evlat yetiştirdin, aydınlıklarınla... Öğrenciyken her 10 Kasımda okuduk biz, bu şiirini. ' Hadi Ayyıldız!' derlerdi öğretmenlerimiz, kimi zaman ablama okuturlardı, kimi zaman abime, kimi zaman da bana... Birden kürsüye çıktım yine işte... Derin bir hüzün kaplamış yüzleri. Siyah, simsiyah bir gündeyim yine, yerlerin göklerin üşüdüğü... Kalbim küt küt atıyor heyecandan, yerinden fırlayacak... Kısa, beyaz çoraplarımı giydirmiş annem, üşüyorum... Elimdeki dosya kağıdı titriyor. Öğretmenimin gözleri ışık, ışık 'hadi başaracaksın' bakışıyla bakıyor... Başaracağım babacım, yine başaracağım... ATAM Bakışların bir aslandan dehşetli, Fani vücudun her şeyden kıymetli, Aslan yapılı tunç kolların, Düşmanları ezecek kadar kuvvetli. Kocatepe'de Çanakkale'de Bir aslan çarpışıyordu, İsmini biliyor musunuz? Büyük baş Mustafa Kemal! Bütün Türklerin atası o, Yıldırım gibi bakışlarıyla Milyonların kalbini Fetheden, fetheden o... Bütün Avrupa, bütün dünya Yılmıştı onun dehasından O kalplerde yaşadıkça Kimse haykıramaz Türkün arkasından! Otuz milyon hep beraber Seni saygı ile yad eder. Sen ölmedin yaşıyorsun diye Durmadan feryat, feryat eder... Diyorlar mezarı Anıtkabirde On Kasım Perşembe dokuzu beş geçe Hayata gözlerini yummuş Bir sonbahar, Dolmabahçe'de... Sen ölmedin İnanmaz ki kimse sana, Yaşıyorsun milletin kalbinde Çılgınca sevile sevile... Daima akıllarımızda sen Kalplerimizde sen, İnanmam senin öldüğüne Ben öldüm desen... Atam, sen ölmedin yaşıyorsun, Otuz milyonun gönlünde, Okyanuslardan daha fazla Atam taşıyorsun, taşıyorsun! Ahmet AYYILDIZ       Leyla AYYILDIZ

25/9/2006 - Kahve Molası'nda Eklenenler