25/9/2006 - HADİ SÖYLE, EN GÜZEL KIZ KİM?

Bir bankın üzerine ilişti. Teksir kağıdının arasından simidini çıkarıp, ısırmaya başladı. Beni göremeyeceği bir banka oturup, onu izlemeye devam ettim.   Her zamanki gibi asildi... Duruşunu, oturuşunu, her hareketini yine hayranlıkla izliyordum. Açık krem rengindeki pardösüsünün rengi yıllara dayanamayıp az atsa da, ilk gün giyilmiş gibi temiz ve ütülüydü. Sadece o pardösünün alındığı günü bilen biri onbeş yıllık olduğunu anlayabilirdi.   .....   İstiklal Caddesinde yan yana yürüyorduk. Cıvıl cıvıl bir şeyler anlatıyordum yine... Neredeyse zıplayarak yürüyordum. Sadece onun yanında yürürken kendimi böyle hissediyordum. Ayaklarım uçarcasına yerden kesiliyordu... Onun yanındayken tüm caddenin en güzel kızı ben oluyordum.... Tüm şehrin en sevilen kızı, tüm dünyanın en mutlu kızı da ben... Tabii tüm caddenin en korunan kızı da bendim. Kalabalık yerlerden geçişlerimizde elini hafifçe belime koyup, kendini bana siper edip, rahat geçmemi sağlıyordu.   Tüm şehrin en seven kızı da bendim...   'İşte buradaydı' dedi. Bir pasajın ikinci katına çıktık, bahsettiği kitapçıya ulaştık. Raflara baktık. Kitapların arasında o kitabı buldu. Sayfalarını birlikte çevirdik. Günler önce bu kitabı görmüş, sonradan almadığına pişman olmuştu.. Kitabımızı aldık, o da ben de yine çocuk olmuştuk. Kitabı sıkıca tutup, 'evet, sonunda aldık' dercesine yukarı kaldırıp, diğer eliyle enseme dokunup, beni kendine doğru çekti. Yine gözlerine takıldı gözlerim. İkimizin gözlerinden de neden silemedik şu hüznü... Yine vardı işte... En mutlu anlarımızda dahi vardı işte...   Pasajdan daha mutlu bir çift çıktı, gözlerindeki hüznü ise boş verin.... Kız daha mutlu... Erkek daha mutlu...   Köşeyi dönerken vitrinde görmüştüm o pardösüyü... 'Pşşşttt dedim, gelsene', 'Hadiii gellll', 'Hadiii yaaaa' ... Hemen mağazaya girip, üzerine giydirttim. 'Çokkk yakıştıııı, çokkkk' diye haykırdım. Yine küçücük çocuklar olmuştuk. Üşüyen ellerimi onun ceplerine sokup. 'Cebi de komacannnmışşş' dedim. 'İki kişilik' ...   .....   Ceplerine takıldı gözlerim. Hala komacandı, hala iki kişilik...   Bu sahil kasabasına iki gün önce gelmiştim. Bir otele eşyalarımı yerleştirip, verilen adrese gittim. Demek bu sokakta yaşıyordu. Evi deniz görüyordu, ne güzel... Sokağından sessizce geçtim. Evinin numarasına bir daha baktım. Evet, adres buydu. Bu evde oturuyordu. Pencereden bakan bir çift gözle karşılaşmaktan korkarak, kafamı çevirmeden pencereyi hissetmeye çalıştım.... Sadece gülümseyen menekşeleri hissedebildim. Yine çiçekleri çok seviyordu...   Sonra kasabada dolaştım. Yıllardır geçtiği sokaklardan geçtim. Deniz kokulu kasabada onun kokusunu aradım...   .....   Sahildeki küçük çay bahçesinde sabah çayımı yudumlarken önümden geçti. Titredim...   Bir an başım döndü, oturduğum yerde sendeledim. İskemle devrilecek gibi oldu, çay elimi yaktı. O geçti... Hani şu bir andır ama, bir asra sığmaz anlar vardır ya. Öyle bir an... Hani hiç unutulmayacak, hani bir mühürcesine basılacak. Hani bazen rüyalarda kovalayacak, hani, hani, hani hep seninle gelecek. Hani, hatta yüzüne bir çizgi olup, yerleşecek... Çay elimi daha da yaktı... O geçti...   Şakakları ağarmıştı, saçları grileşmişti. Yüzünde oluşan benden sonraki çizgileri fark ettim. İçim ürperdi... Üşüdüm....   Hala çok yakışıklıydı, hala dimdik yürüyordu. Hala omuzları çok genişti, hala 'tıpkı baba gibi'ydi... Seslenmek istedim, yapamadım... O geçti...   Çayımdan bir yudum daha aldım. Yüreğim pır pır atmaya başlamıştı. Bir ağacın üzerine tel ile tutuşturulmuş aynaya takıldı gözlerim. Bir kadın bana bakıyordu.   .....   -Baksana aynaya, ne kadar yakışıyoruz değil mi? Senin boyun Türk kadınlarına göre uzun, ama ben de Türk erkeklerine göre epey uzunum hani. -Hı hııı... Hadi söyle, sence en güzel kız kim? -Benim için dünyanın en güzel kızı sensin. -Yaa, senin için demiyorummm, 'en güzel kız kimm' diye soruyorumm. -Sensin diyorum ya, en güzel kız sensin. -Hayır, az önce 'benim için' demiştin...Bence en güzel kız benim. Bence bensem, sence de ben olmalıyım, di mi? Tamam, tamam şakaa, bakma öyle... Saçlarımı toplamak istiyorum. -Hayır böyle çok güzel, ben yanındayken hep aç saçlarını. -At kuyruğu yapıcamm yaa... -Hayır, yapma diyorum... Açık kalsın... Hiç kestirmeyeceksin tamam mı saçlarını... Bir daha hiç kestirmeyeceksin... Bir daha hiç......... yine çok güzel kokuyor... - Tamam bir daha kestirmiycem... Peki, yaşlı bir kadın olunca n'apıcam? Yaşlı kadınlarda uzun saç olur mu? Aaaa anımsadım, Leman Sam'ın epey yaşı büyük, saçları uzun ve ne çok yakışıyor... Bak anlaşalım, çok yaşlı bir kadın olursam ve o zaman uzun saç yakışmazsa, birlikte kestirelim. Anlaştık mı?... Beyaz gömleğin nerede?     .....   Telle tutuşturulmuş aynada bir kadın bana bakıyordu. Saçları uzundu... Çayımdan bir yudum daha aldım. Aynadaki kadın ağlıyordu...   Gözyaşları artık durmuyordu. Sarsılarak ağlıyordu. Onun gittiği yöne doğru baktı. Uzakta bir parkın içine girdi, gözden kayboldu.   Aynadaki kadın ise hala ağlıyordu. Küçük bir çocuk gibi iç çekerek, hıçkırarak ağlıyordu... Sümüklü bir kız çocuğuydu artık. Elbisesinin kollarına burnunu sildi. Haa, elbisesi mi ne renkti? Beyaz... Bembeyazdı... Bu sahil kasabasının rüzgarında uçuşacak kadar tiril, tiril beyaz... Üşütecek kadar beyaz... Evet, doğru, sonbahar... Sırtındaki şalı düzeltti. Bir kez daha iç çekti, içi titredi...   Ayağa kalktı. Masaya birkaç bozuk para bırakıp, onun gittiği yöne doğru gitti. Onun geçtiği yollardan. Onun gittiği parka...   Ve pardösüsünün cepleri hala iki kişilikti. O, orada oturuyordu. O, ona dokunabilecek kadar yakındı.   Simidini bitirmişti...   .....   Kalkıp, gitsin mi yanına? Yetsin mi bunca ayrılık?   Beklesin, izlesin mi?   Adam yanında getirdiği çantasından, beyaz dosya kağıtları çıkardı. Sigarayı bırakmıştı, bir sigara yakmadı. Denize doğru baktı, sonra yine kağıtlara... Kadın... Kadın izledi... Kadın da sigarayı bırakmıştı... Kalkıp, gitsin mi yanına? Yetsin mi bunca ayrılık? Beklesin, izlesin mi? Adam yanında getirdiği çantasından, beyaz dosya kağıtları çıkardı. Sigarayı bırakmıştı, bir sigara yakmadı. Denize doğru baktı, sonra yine kağıtlara... Kadın... Kadın izledi... Kadın da sigarayı bırakmıştı... ..... Denize doğru baktı, sonra yine kağıtlara... Pardösüsünün üst düğmelerini açıp, iç cebinden yakın gözlüğünü çıkarttı, diğeriyle değiştirdi. Elindeki kağıtları okumaya başladı. Arada gözlüğünü çıkarıyor, sapını dişleri arasına sıkıştırıp, uzun uzun düşünüyordu. Çantasından bir kalem çıkarıp, kağıtlardan birinin kenarına el yazısıyla dağınık bir şekilde bir şeyler karaladı: 'bekliyorum........... çabuk........... biraz daha hızlı.......... ' Kadın ise, orada öylece onu izlemeye devam ediyordu. Sanki bacaklarının bağı çözülmüş, adım atacak hali kalmamıştı. Ağaçlardan kopup düşen sararmış sonbahar yapraklarıyla beraber o da titriyordu. Sırtını güçlükle bir ağaca yaslayarak, yavaş yavaş aşağıya doğru kayıp, bembeyaz elbisesine aldırmadan nemli toprağın üzerine kendisini bıraktı. Dudaklarının arasından sadece kendisinin duyabileceği seste, bir cümle döküldü. -'Bir gün mutlaka!' ..... -Gitmek zorundayım. -Gitme! -Gitmeliyim. Bir gün mutlaka...................... Kaçarcasına yanından uzaklaştı. Kapıdan çıkarken o anı hafızasına kazımak istercesine, dikkatle son bir kez daha adama doğru baktı. Üzerinde yazlık, krem renginde bir pantolon vardı, beyaz gömleğinin üzerindeki sarı kravatını biraz gevşetmişti. Ayağa kalmış, bir adım öne doğru ilerlemiş, kadının ardından bakıyordu. Omuzları aşağıya doğru çökmüş, kolları iki yana doğru açılmıştı. Buğulanmış gözleri 'Lütfen gitme!' diyordu. Kapıyı kapatıp, odadan çıkan kadın ise, artık önceki kadınla aynı kadın değildi. Bir parçasını içeride bırakan, eksik, yarım biriydi. Hangi parçaları mı eksilmişti? Soluğu örneğin; bir daha aldığı hiçbir soluk ciğerlerinin en ücra köşesine kadar ilerleyip, ulaştığı her noktada 'Yaşamayı seviyorum' diye çığlıklar atmayacaktı. Ayakları örneğin; bir daha hiçbir zaman ayakları kendinden önce koşmayacak, bastığı yerleri papatya tarlasına çevirmeyecekti. Sek sek oynayan küçük bir kız çocuğu edasıyla merdivenleri ikişer üçer çıkmayacaktı örneğin. Kolları örneğin; bir daha hiçbir zaman kollarının vücuduyla birleştiği noktada rengarenk perdeli kanatları olmayacaktı. Onları güç sarf etmeksizin çırpıp, gökyüzüne doğru yükselmeyecekti. Evreni hiç o kadar yukardan izleyemeyecekti. Bir daha hiç uçamayacaktı... Elleri örneğin, elleri bir daha hiçbir zaman o kadar hünerli olmayacak, dokunduğu yerleri cennete çevirmeyecekti. Gözleri örneğin; bir daha hiçbir zaman........ Siz aşk dokunmuş gözleri bilir misiniz? Evren üzerindeki tüm ışıltılar onun yanında sönük kalır; ne yıldızların ışıltısı yarışabilir onunla, ne de güneşin parlaklığı... Aşkın parıltısını kıskanan Güneş, yanına Yıldızları da alıp, Aşka kafa tutmuş, savaş açmış. Rengarenk ışıklar evrenin üzerinde çarpışmışlar. Şimşekler çakmış, Yıldırımlar düşmüş. Tüm çabalara rağmen Aşkı yenememişler. Pes edip, Aşkın önünde dize gelmişler; 'Tamam, sözümüz söz, bundan sonra sana destek olacağız' demişler... Güneş; aşk doğmuş günlerde daha bir parlayacağına söz vermiş. Her sabah başka bir çiftin aşkının başlangıcı için yeniden doğar olmuş. Çiftler başka başka yerlerde olsalar bile, aşklarının doğduğu gün güneş doğarken uyandırılırmış. Gün ağarırken sebepsiz yere uyanıp, gözlerini aralayıp, terasa ya da pencerenin önüne giderler, Doğuya dönük yüzleriyle aşk kokulu havadan derin bir soluk alıp, aşkla titreyen yürekleriyle yeni hayatlarına 'merhaba' derlermiş. Yıldızlar ise; aşkla yanan gecelerin üzerine daha bir ışıltılı düşermiş. O yüzden, şimdiye dek hiçbir ışıltı Aşk değmiş gözlerden daha parlak olamamış. ..... Kendine sızmak için boşluk bulan, arsız bir güneş ışını ağaçların yaprakları arasından gelip, kadının gözlerine dokundu. Kadın gözlerini kısarak, sağ elini gözüne siper edip, adama doğru yeniden baktı. Oradaydı. Okuduğu kağıtları bankın köşesine bırakıp, uçmasınlar diye üzerlerine çantasını koymuştu... Ayağa kalktı. Parmak uçları üzerinde yükselerek, kollarını iki yana açıp, gerindi. Yükselen güneşin etkisiyle hava ısınmıştı. Pardösüsünü çıkartıp, bankın üzerine yerleştirdi. Bir iki adım ilerleyip, çevresini izledi. O sırada minik bir serçe bankın üzerine konup, teksir kağıdının üzerinde kalan susam ve simit parçalarını yemeye başladı. ..... -Kuşların sesini duyuyor musun? Nasıl çığlık atıyorlar. -Nedir bu telaşları? ..... sesleri...... ruhumu acıtıyor....... -Göçmeliler... Hava soğumak, fırtına kopmak üzere. Artık buralarda yaşayamazlar. Uzaklaşmalılar... Çok uzaklara gitmeliler. -Bizim gibi mi? -Evet. -Dönecekler mi bir daha? -Bilmiyorum. Sen biliyor musun? -Ben de bilmiyorum. ..... Adam, serçeyi ürkütmemek için, bir süre olduğu yerde kıpırdamadan, sabit kaldı. Karnını doyuran minik kuş, az sonra havalanıp, gözden kayboldu. Bir an adamın bakışları kadının olduğu tarafa yöneldi. Kadın telaşa kapıldı, başını yanında bulunan çalılıkların arkasına gizledi. O sırada deniz birkaç dalgasını kadının kalbinin ritmine uydururcasına, hızla kıyıya vurup, geri çekti. Kadın sadece ağzında atan kalbini ve denizin sesini işitebiliyordu. Adam birden ayaklarının altında bir şeyi fark edip, bakmak için aşağıya eğildi. Eline bir dal parçası alıp, uzun süre toprağı eşeledi. Dal parçasını yukarı kaldırıp, ucundakine dikkatle baktı. .... -Heyy, sakın atma. -Atmayacağım... Korkulacak ne var ki, minicik bir solucan. -Minicik olsun, ben korkuyorum işte. Yağmur yağdığı için mi bu kadar çoklar?... Göl kenarında sıvalı paçalarıyla oltalarına takmak için yem arıyorlardı. Yağmur yağmış, epey ıslanmışlardı. Çantalarından çıkardıkları havluyla, birbirlerinin saçlarından süzülen damlaları kuruladılar. -Şu halimize bak, sıçan gibi olduk. -Olsun. Yine de çok güzelsin. Dur bakayım. -Ne var ki orada? -Hiççç... -Heyyy, tişörtümün içine bir şey attın. -Hayır atmadım. -Attın diyorum. İçimde bir şey oynuyor. Ne yaptınnn? Solucan mı bu? -Zıplama... Dur diyorum. Ben bir şey atmadım. Alıyorum. Bu mu?... Bu sadece bir yaprak. -Nasıl korktum, solucan sandım..... -Seni seviyorum. -Ben de seni. -Göle doğru bakar mısın? Bak, bak, şuraya doğru bak. -Gölün rengine mi? -Evet... Bir de yağmur damlalarına bak. Her bir damla ait olduğu suya kavuşurken, sevinçlerini halka halka yayıyor..     El ele tutuşup, göle yaklaştılar. -Son nefesime kadar, ölünceye dek... Şunu bil ki; ömrümün sonuna dek seni bekleyeceğim. -Son nefesime kadar! Ölünceye dek seveceğim......... -sevdim..... seviyorum..... seveceğim..... -sevdim..... seviyorum..... seveceğim..... -En çok ben! -Hayır ben!........Sus, dinle! -Nedir o? -Duymuyor musun? -Nereden geliyor o ses? -Piknik yapan bir ailenin radyosu olabilir. -Yağmur yağıyor, bizden başkası yoktur ki. -Şşştt, sus ve dinle. Sezen Aksu... 'Dört Günlük Bir Şey'   Şimdi çok uzak bir hatıra gibi O yaşadığımız Boynumda bilmece gibi bir düğüm Ben senin bal gözlerinde Dört kısa günde bilsen neler neler gördüm Sahte ile gerçeğin karmaşasını Yine de, sevgini özledim İnsan böyle bir duyguyu yaşarken Gerçek yaşamla tüm bağlantıları kopmuşcasına Ayakları yerden kesiliveriyor Biliyor musun? Belki iyi oldu ama biz yere erken indik Şimdi yarım yaşanmış o şey Boynumda düğüm Dört günlük bir şey işte Güzeldi, yaşandı ve bitti diye düşündük Oysa bir duygusal yük vurduk yüreklerimize Kırılıp döküldük Bir zaman gözlerimizde çiçek açardı Biz her umudu söndürdük Özledim çiçekleri Sevdiğimiz ne varsa her şeyi özledim! Dört kısa günden bana Bir garip sızı kaldı Bir de deli özlemin! Özledim ellerini, gözlerini Ve yanık kokunu özledim! Özledim çiçekleri Sevdiğimiz ne varsa her şeyi özledim!   Leyla AYYILDIZ

25/9/2006 - Kahve Molası'nda Eklenenler