22/12/2006 - İKİ KÜÇÜK PAPATYA

Küçük bir çocuğun doğum günü partisi için neler gerekir?

Pasta?
Balonlar?
Maytaplar?
Kağıttan süsler?
Konfeti?
Hediyeler?

Evet, evet hepsi hazırdı. Bir doğum günü kutlaması için gerekebilecek her şey... Masa donatılmıştı, az sonra mumlar üflenebilirdi. Ancak kocaman bir eksiği fark ettik. Hem de koskomacannn bir eksik; bu doğum günü için çocuk cıvıltısı yetersizdi.

Yazlığa taşınalı birkaç gün olmuştu. Bizim çocuklar diğer çocuklarla henüz kaynaşamamış, arkadaşlık kuramamışlardı. Teypte neşeli müzikler çalsa da, yeğenim minik Ege'nin doğum günü oldukça keyifsiz geçiyordu. Gerçek çocuk cıvıltıları gerekiyordu bu doğum gününe.

Sitenin bahçesine cıvıltı avına çıktım.

İki gündür onlarla karşılaşıyordum. Yine birlikte oynuyorlardı. Ellerindeki küreklerle toprağa bir şeyler eker gibi yapıyorlar, mırıl mırıl bir şeyler konuşuyorlardı. Tatlı mı tatlı iki kız çocuğu... Yanlarına yaklaştım.

-Ne zaman çiçek açarlar?
-İki gün sonra açacaklar.
-Çiçekleri ne renk?
-Pembe.

Ben de yanlarına iliştim. Ellerindeki çimleri yeniden toprağa dikmeye çalışmalarını izledim.

-Biraz su verelim mi, belki daha çabuk açarlar.
-Tamam, hemen getiriyorum.

Az sonra çiçeklerimizin tamamı dikilmiş ve sulanmıştı.

-Çok yoruldunuz değil mi?
-Evet.
-Karnınız da acıkmıştır sizin... Hmmmm acıkmışsınızzz, hem de çok acıkmışsınızzz... Komacannn bi dilim pasta ve limonata olsa şimdi, ne güzel olurdu değil mi? Anneniz nerede? Ondan izin alıp, bize gitsek. Çok güzel bir pasta yorulmuş küçük kızları bekliyor.
-Annemiz şu an burada değil, babamız var.

Kovalarımızı ve küreklerimizi alıp babaya doğru ilerledik. Geçen gün bize 'hoş geldiniz' diyen amcaydı babaları. Bu iki minik kızın belki dedesi yaşında olabilecek yaştaki bu beyden gerekli izni aldık. Çocukların babası ilgimi çekmişti. 'Genç bir eşi olmalı' diye düşündüm. Ya da? ... Kafam karıştı, kızlar babalarına hiç benzemiyorlardı.

Az sonra evin içi çocuk cıvıltıları ile dolmuştu. Nasıl da kolay kaynaşıyorlar bu çocuklar. Hiç hesapsız... Kızlar çok güzel, kızlar iki küçük papatya...
Coştukça coştular, ne güzel de göbek atıyorlar, nasıl da oynuyorlar... Bizimkiler de artık çok mutlu, işte gerçek bir doğum günü kutlaması bu.

Birden kızların bacaklarına kilitlendi gözlerim. Bu minik papatyaların her ikisinin de kollarında, bacaklarında yanık izleri vardı. Çok derin yanık izleri...

Balonlar patladı, maytaplar söndü, müzik sustu, salon karardı. Bu iki papatya yanmıştı... Boğazımda kocaman bir düğüm, eğlenmelerini izledim.

Doğum günü partisi bitti ve papatyalar evlerine doğru yola çıktı.

Masadaki tabakları toparlayıp, mutfağa götürdüm.

Anneme açtım konuyu; iki papatyanın yanık izlerini konuştuk.

Biliyormuş annem... Yazlığın inşaatı sırasında yaşlı amca ve eşiyle tanışmışlar. Onlar anlatmış.

Çok küçükken evleri yanmış papatyaların. Tüm aile evdeymiş. Babaları hemen, anneleri ise bu iki yavrucağı yangından kurtardıktan sonra derin yanıklara dayanamayarak ölmüş. Bu minik yavrular bir süre kimsesizler yurdunda kalmış. Sonra komşumuz olan bu aile onları evlat edinmiş. Önce birine anne baba olmak istemişler. Ancak, kardeşinden de ayrılacak diğer çocuğa kıyamamışlar...

Sevgili iki minik papatya, bir doğum günü kutlamasının gerçek çocuk cıvıltıları olan sizler... Hala gözlerim dolar sizi, yaşadıklarınızı, yanık izlerinizi anımsayınca. 'İki minik papatya ne zaman açar?' diye sorarım kendime. Sonra yaralarınızı saran, sizi büyüten, sizi sulayan, anne ve babanızı düşünüp; 'iki gün sonra, iki gün sonra' der, onlara sessizce minnetlerimi gönderirim...

Leyla Ayyıldız

2006-12-24 22:20:50 - Kahve Molası'nda Eklenenler