27/9/2006 - İSKENDERİYE'DE ÜÇÜNCÜ IŞIK

-Altın saflığındaki düşlerinle, kaç yüreğin kızıllığında iki güneş yarattın. Ve o minik yıldızların süt beyazı yapraklarıyla kaç güneşi ısıttın... Ateşin daha da yükseldi.

-Bırak beni ve lütfen git... Sana ihtiyaçları var... Beşinci salonda. Yeşil ciltli...

Perdeler sıkıca kapanmıştı, masanın üzerinde yanan mumlar oda içerisinde oynayan gölgeler oluşturuyordu. Loş ışıklı bu oda da tüm kenti saran kokuya benzer kokuyordu. Ağır bir kokuydu bu; hastalık ve ilaç kokusu. Koridordan telaşlı konuşmalar ve ayak sesleri geliyordu.

Yatağın içinde bir kız yatıyordu. Lena... Yükselen ateşi nedeniyle yanakları pembeleşmişti. Güzel bir kızdı. Uzun sarı saçları yastığın üzerine yayılmıştı, odanın en aydınlık, en parlak yeri onun saçlarıydı. Ernem ise onun başucunda oturuyor, havluyu ıslatıp, alnına yerleştiriyordu. Elleri arada kızın saçlarında geziniyordu.

Lena, Ernem'in gözlerine baktı ve sözlerini yineledi.

-Hadi git... Yeşil ciltli...

Ernem Lena'nın alnına doğru eğildi ve öptü. Kızın ateşi dudaklarını yaktı. Yatağın içindeki Lena'ya bir kez daha baktı. Ne kadar güzeldi. Bu hasta haliyle bile onu arzuladığını fark etti. Yanaklarına bir kez daha dokundu, yeniden eğildi ve bu sefer dudaklarından öptü. Kız da buna karşılık verdi.

-Seni seviyorum...

Kapıdan çıkarken, yatağında yatan Lena'ya son bir kez daha yöneldi bakışları. Odadan çıktı, koridorun diğer ucundaki kalabalığa doğru bir veda selamı verdi.

Uzun boylu, yakışıklı bir adamdı. Her girdiği ortamda dikkat çektiği belliydi. Güçlü kollarının arasında getirmişti buraya Lena'yı.

.....

Dışarı çıktı. Kentteki kargaşa devam ediyordu, sokaklar hiç emniyetli değildi. Karanlık sokaklardan ilerlerdi. Bir evin önünde durdu, kapısını birkaç kez çaldı. Kapıyı bir erkek açtı. Onu içeri aldı. İçeride onu bekleyen bir grup vardı. Bir masanın etrafında, hararetli bir konuşmayı az önce tamamlamış gibi oturuyorlardı. Onu görünce sevindikleri ve sustukları belliydi. Masaya o da oturdu.

Bulundukları odanın dört bir yanında kitaplar diziliydi. Ortadaki büyük masa haricinde başka hiçbir eşya yoktu. Ona bir kitap uzattılar.

-İşte kitabın kopyası burada. 86. sayfadan 97. sayfaya geçiyor, aradaki sayfalar atlanmış. Lena sana yardımcı olabildi mi? Kitabın yerini tam olarak biliyor mu?

-Evet, kitap İskenderiye Kütüphanesinde. Beşinci salonda... Ulaşılması çok güç bir yerde. Oraya ulaşmamız çok güç olacak. Kayıp sayfalar kitabın orijinal el yazmalı halinde varmış. Kitabın diğer kısımlarını tümünüz okudu mu?

-Evet hepimiz okuduk. Ancak aramızda konuyu tam olarak bilmeyenler var. Onlar için yeniden anlatman gerekiyor Ernem.

-O zaman en baştan başlamalıyım. Bir çoğunuz biliyorsunuz ki; Aristotales'in öğrencisi Demetrios Atina'dan kovulduğunda İskenderiye'ye sığınır. İskender'in ölümünden sonra başa geçen Firavun Ptolemaios bilim ve edebiyata çok düşkün olduğu için onu himayesine alır ve her türlü imkanı sağlayarak bu büyük kütüphaneyi kurmasını ister. Böylelikle dünyanın ilk halk kütüphanesi kurulmuş olur. Bu kütüphanenin çevresinde müze, her tür hayvan ve bitki örneğinin bulunduğu botanik bahçesi de bulunmaktadır. Sonsuz bir güneşin doğuşu gibi su yüzüne çıkan bilgi ışığı yayılmaktadır artık.

Bilinen bütün kitaplar satın alınır. Dünyanın her yerindeki kitaplar özel görevliler tarafından toplanır ve köleler tarafından elle yazılarak çoğaltılır, birer nüshası da sahiplerine geri verilir. Yaklaşık 900.000 cilt el yazması kitabın bulunduğu bu kütüphanedeki kitapları yazmak için yıllarca köle yazıcılar çalışır.

İndiesuese isimli kitabın yazımını yapan köle bir gün kütüphaneden sorumlu Demetrios ile görüşmek ister. Yazdığı kitabı Domestrios'a uzatır ve şu an elimizde bulunan kopyasında bulunmayan sayfaları okumasını ister. Domestrios şaşkındır. Okuduğu sayfalar onu sersemletmiştir. Bu satırlarda büyük bir giz yatmaktadır. Günlerce bu kitabın üzerinde düşünür. Bu kitap saklanmalı mıdır?... Yoksa herkes tarafından okunmalı mıdır?... Uzun süre kararsız kalır. Kitabı özel salon olan beşinci salona yerleştirir. Ancak birkaç gün sonra doğal yollarla ölümü nedeniyle bu bilgiyi kimseyle paylaşamaz. Kitap öylece kalakalır. Yazıcı köle ise Domestrios'un ölümü üzerine başka kimseye güvenemeyerek, okuduklarını kimseyle paylaşmaz.

Yazıcı kölelerin bir kısmına Firavun tarafından ödül olarak özgürlükleri verilir. Ancak bu köleler özgürlüklerini başka ülkelerde yaşayacaklardır. İndiesuese'yi yazarak kopyalayan köle de özgürlüğüne kavuşur ve ülkeden çıkarılır. İşte sevgilim Lena, bu kölenin beyaz eşinden olma torun torunudur.

Lena ile ilk karşılaşmamız ne ilginç ki kent kütüphanesinde oldu. Sık sık gittiğim kütüphanede rastladım ona. Bir kitaptan notlar alıyordum. Yanıma oturmuştu, onu fark etmiş, ancak rahatsız etmemek için bakmamaya çalışmıştım, etkileyici bir güzelliği vardı. O da bir kitabı inceliyordu.

Bir süre sonra bana seslendi; 'Yazın büyük dedemin yazısına nasıl da benziyor'...

İşte böyle başladı ilişkimiz. İlk görüşte aşktı. Yazdıklarım, yazdıkları, okudukları, okuduklarım...

Buluşma yerimiz hep bu kütüphane olmuştu. Her buluşmamızda okumaya devam ediyor, okuduklarımızı birbirimizle paylaşıyorduk. 'Okuduklarında ne arıyorsun?' diye sordum ona bir gün. 'Anlam arıyorum' dedi, 'Yaşamın Anlamını'... Gülümsedim, 'Ben de' diyebildim... 'Belki de bu anlam yitik sayfalarda gizli...'

'Lena...' diye düşündü derin bir nefes alarak. 'Şu an nasıldır?... '

İşte, Lena getirdi o tek yaprağı bana. Dedesinin vasiyeti ile hep büyük torundan, büyük toruna geçen, gümüş bir muhafaza kutu içerisinde saklanan el yazması bir sayfa bu... Yılların ve zamanın etkisiyle ne yazıldığı tam seçilemeyen, dedesinin el yazısıyla yazılmış satırlar var üzerinde.

Sözlü olarak torundan toruna iletilen ise şöyle; büyük dede İndiesuese isimli kitaptan okuduğu o satırlardan unutmadığı kısımları bu sayfaya not etmiş. Ancak, yazdığı hiçbir satırın orijinal el yazmalı cilttekinin aynısı olamadığını, ne kadar hatırlamaya çalışırsa çalışsın o cümlelerinin aynısını anımsayamadığını ve gerçek anlamı veremeyip, yazamadığını anlatmış. Ancak yine de torundan toruna aktarılmasını istemiş. Bu sayfanın büyük bir kısmı okunamasa da okunabilen kısımları dahi sersemletici derinlikte cümleler.

Lena çok hasta, Kente yayılan salgın hastalık onu da pençesine aldı. Tüm bu siyasi kargaşa içerisinde İskenderiye Kütüphanesine ulaşmayı başarmalıyız ve kitabın orijinalini bulmalıyız. Bulduklarımız Lena'nın sağlığına iyi gelmeyecek, salgın hastalığa çare olmayacak belki, ancak Lena ve ben inanıyoruz ki; yaşanılan bu kaostan kurtulmanın çaresi bu kitapta gizli. O kutsal bir kitap olmasa da, aradığımız anlamı bulmamıza yardımcı olacağına inanıyoruz.

Lena ile birlikte bunu yapmak istemiştik. Hasta olmasaydı bu yolculuğa ikimiz çıkacaktık, İskenderiye Kütüphanesine ulaşacak ve o kitabı bulacaktık. Ancak şu an bunu onunla birlikte yapmamız imkansız.

Şimdi sizlerden yardım istiyorum. Oraya ulaşmama yardım etmelisiniz. Hangi sonuçla geri döneceğimi bilmiyorum. Ancak oraya, o kitaba ulaşmamız gerekiyor.

Odadan bir ses yükselir.

-Anlattıklarınız gerçekten çok ilginç ve etkileyici Ernem. Kitabın kopyasını okuyan ve çok etkilenen biri olarak, kayıp sayfaların da içinde bulunduğu orijinal kitapta bir çok eşsiz mesajın olacağına inancım sonsuz. Bunun için elimden gelen tüm desteği vereceğim sana. Kayıp sayfaların yolumuzu aydınlatacağına inanıyorum... İskenderiye Kenti semalarına iki ışık yükseliyor şu an... Birincisi; İskenderiye Feneri... Bu Fenerden içindeki gizemli ayna ile 50 km.lik mesafeden dahi görülebilecek bir ışık yayılıyor ve denizcilere yol gösteriyor. İkincisi; İskenderiye Kütüphanesi, bu hazineden bilginin ışığı tüm dünyaya yayılıyor. Üçüncü ve gizli kalmış bir ışığa ulaşmamız ise sizi desteklememizle mümkün olacak gibi görünüyor.

Salondaki herkes benzer düşünceleri taşıyorlardı. Ülke yönetimde söz sahibi olmayan ancak ileri gelen insanlardı hepsi. Ülkelerinin ve yaşadıkları dünyanın içinde bulunduğu kaotik durumdan kurtulma yolunun bilginin ve erdemin ışığından geleceğine inançları sonsuzdu. Kitabın okunabilen kısımlarından bile bir çok feyiz almışlardı. Ernem'in dönüşünü heyecanla bekleyeceklerdi.

Ernem, aldığı bu destekten mutluydu. Aklı Lena'sında kalarak yola çıkıyordu...

Kentin siluetine Lena'nın aksi vurmuştu sanki, gemi yol aldıkça Lena'dan biraz daha, biraz daha uzaklaşıyordu. Ernem'in bakışları kaygı doluydu...
Matheidos ile Ernem titrek ışıklar gözden kayboluncaya dek kente doğru baktılar.

-Çok uzun bir yolculuk olacak, güçlü olmalı ve yelkenlerimizi umudun mavisine fora etmeliyiz Ernem.

Günlerce, gecelerce yolculukları sürdü. Çetin bir yolculuk geçiriyorlardı. Ernem boş kalan zamanlarında yanında getirdiği bir iki kitabı okuyor ve döndüğünde Lena'ya okumak için günlüğüne notlar alıyordu.

Mısır ve İskenderiye'yi anlatan kitaplar almıştı yanına.

-İşte İskenderiye Feneri'nin bir resmi var burada Matheidos. Muhteşem, değil mi? Limana girerken bizi bu fener karşılayacak. Pharos Feneri... Pharos adası ile kent limanı birleştirilmiş ve ada üzerine tasarımı İskenderiye Kütüphanesi'nde yapılan bu fener inşa edilmiş. Dünyanın yedi harikasından biri bu Fener...

"Senin krallığın, kütüphane; halkın, kitaplar olacak" diyen Ptolemaios'un Kütüphanesi bizi bekliyor. Kitap; tek ölümsüzlüktür. Bu zenginliğe yaklaştıkça heyecanım daha da artıyor Matheidos...

Pharos Feneri'nin muhteşem ışığı onları çok uzaklardan kucakladığında, günler süren yolculuğun artık sonuna geldiklerini anlamışlardı. İskenderiye semalarına yükselen ilk ışığın aydınlığı, göz alıcı güzellikteydi.

Limana yaklaştıklarında filikayı iskele tarafından sessizce matafora ederek gemiden gizlice indirdiler. Bu filika, gizli bir noktadan karaya ulaşmalarını sağladı. Karaya çıktıkları yerde onları Serrun isimli bir İskenderiyeli bekliyordu, bu kişiye daha önce ulaşılmış ve gelişleri bildirilmişti. İskenderiye'nin karanlık sokaklarında sessizce ilerlediler. Akdeniz ılıklığındaki bu gizemli kente, alacakaranlıkta dahi hayran kaldılar.

Bir süre sonra sıcak ülkelere özgü, yeni yıkanmış taş serinliğindeki bir hanın giriş avlusunda Serrun ile sohbet ederken buldular kendilerini. Serrun onların kalacakları odaları önceden ayarlamıştı.

-Bugünlerde hepimiz çok tedirginiz. İskenderiye Kütüphanesi, bir halk kütüphanesi olmakla birlikte; Felsefe Okulunu besleyen bir hazinedir. Putperest paganlar ve hıristiyanlar arasında gelişen gerginlik doruğa tırmandı. Kütüphane hıristiyanlık karşıtlarının merkezi durumunda. Oraya ulaşmamız çok güç olacak. Bu gece çok iyi dinlenmelisiniz, zira yarın zor bir gün olacak. İskenderiye yakınında bir köye gideceğiz ve kütüphanenin anahtarını almaya çalışacağız. Lütfen şu an daha fazla bilgi istemeyin ve bana güvenin. Gelen mektupta kentinizdeki salgın hastalıktan bahsediliyordu, endişeli olmalısınız.

Ernem ve Matheidos'un gözlerinden yine hüzün bulutları geçti. Serrun'a ülkelerindeki kargaşa ve salgın hastalığı uzun uzun anlattılar. Günlerdir sallanan bir beşikte uyuyan bedenlerini sonunda durağan bir yatağa teslim edebildiler. Her ikisi de deliksiz bir uyku çekti.

Uyandıklarında kentin yüksekçe bir noktasındaki hanın penceresinden ızgara planlı sokakları, Agorayı, Tiyatroyu, Poseidon Tapınaklarını görebiliyorlardı. Büyülü bir yerdi burası!

Serrun, kahvaltı boyunca İskenderiye ile ilgili bilgiler verip efsanevi hikayeler anlattı. Bu arada onlar için de yerel kıyafetler getirmişti. Bu giysileri üzerlerine geçirip, yola çıktılar. Yol boyunca her üçü de oldukça tedirgindi. Askerlere görünmemeye çalışarak Kent dışına çıktılar. Serrun'un bahsettiği köye varacaklar, İndiesuese'a ulaşan kapının anahtarını alacaklardı.

Köye ulaştıklarında güneş artık tepede değildi. Serrun, birkaç köylü ile konuşup bir evin kapısına doğru yöneldi.

-Şimdi karşılaşacağımız adam tüm İskenderiye tarafından tanınan yaşlı bir bilgedir. İsmi Hiponekidos... Bizleri çok iyi işitir, ancak konuşamaz.

Kendilerini kapıda karşılayan kadınlar, onları büyükçe bir odaya götürdüler. Hiponekidos, bir sedirin ortasında oturmaktaydı. Serrun, yaşlı adamın karşısında saygıyla eğildi. Yaşlı adam başını hafifçe öne eğdi ve oturmalarını işaret etti.

Serrun, Ernem'in kulağına konuyu açıklamasını fısıldadı. Ernem ise, yaşlı adamın gözlerine adeta kilitlenmişti. Sanki bilinmedik bir güç onu etkisi altına almıştı. Bu odanın havası, yaşlı adamın yüzündeki çizgiler, gözlerindeki ışık, Ernem'i şaşkına çevirmişti. Bir süre sonra konuşmasının beklenildiğini fark ederek, kendisini toparladı ve konuşmaya başladı.

Uzun uzun niçin yola çıktıklarını, Lena'yı, Lena'nın büyük dedesinden kalan tek sayfa yaprağı, üzerindeki yazıları, ülkelerindeki kargaşayı, salgın hastalığı ve yola çıkış serüvenlerini anlattı. Konuşurken bir tür transa girmişti. Matheidos ise, onaylarcasına sürekli başını sallamaktaydı.

Ernem, İskenderiye Kütüphanesindeki İndiesuese isimli kitabı, kitabın yitik sayfalarını, bu yitik sayfalardaki bilgilerin ülkelerindeki salgın hastalığın çaresi olacağına inançlarını ve hatta efsanevi bir inanışla bu bilgilerin ülkelerindeki kaosa ve tüm halkların kavgalarına son vereceğine inanışlarını anlattı.

Yaşlı adam'ın kaşları çatıldı ve bir kağıda latince bir şeyler yazdı, Ernem'e uzattı. Ernem kağıda baktı ve okuduklarından hiçbir şey anlamadı. Serrun'a yöneldi...

Bu sırada dışarıdan gürültüler gelmeye başlamıştı. Pencereden, az önce onları içeriye alan kadınların sağa sola kaçıştıklarını gördüler. Serrun, yaşlı bilgeyle göz göze geldi ve yaşlı bilge eliyle hemen oradan uzaklaşmaları gerektiğini işaret etti. Ernem ve Matheidos, şaşkındı. Serrun her ikisinin de kolundan çekiştirdi. Evin arka kapısından bahçe benzeri bir yere çıktılar ve süratle yakındaki bir dere yatağına doğru yöneldiler. Serrun, bir yandan tüm köyün, askerlerce sarıldığını söylüyor, bir yandan da Ernem ve Matheidos'a yetişmeye çalışıyordu. Nihayet kendilerini dere yatağı çevresindeki bir çalılığın kenarına atmışlardı ve ter içindeki vücutlarına soluk aldırıyorlardı. Köyden her yöne yayılan iniltiler, adeta keskin bir rüzgar gibi kesiyordu ıslak tenlerini...

Akşamüstü olduğunda Ernem ve Matheidos, odalarında oturmuş kitaba nasıl ulaşabileceklerini ve bilge Hiponekidos'un ne demek istemiş olabileceğini tartışıyorlardı. Pencerenin yanındaki masanın üzerinde cam bir kase duruyordu, yansıttığı güneş ışığı tavanda iç içe geçmiş iki eliptik aydınlık yaratmıştı. Kasenin hemen yanında Ernem'in not defteri vardı, açık olan sayfada iri harflerle "86-97, 5. Galeri, Yeşil, Gizem" yazıyor ve onları kocaman bir "?" takip ediyordu.

Matheidos tam ayaklanmak üzereydi ki kapı tıkladı. "Benim, Serrun" diyordu karşıdaki ses.

Ernem, Serrun'la birlikte bir başkasının da gelebileceği endişesiyle not defterini masadan alıp, çantasına yerleştirdi. Kapı açıldığında Serrun yalnız olarak içeri girdi. "Sevgili Ernem, yanılmamışım; dostum Kondor bize yardım edecek" dedi.

Ernem, habere sevinmişti. "Güvenebilir miyiz ona?" diye sordu. Serrun, 'Evet' anlamında başını salladı. Ardından da bilge Hiponekidos'un karaladığı kağıdı çıkartıp pencerenin yanındaki sandalyeye oturdu. Mathedios birkaç adım attı ve onun arkasında bulunan pencere pervazına dayanarak, Serrun'un omuzlarının üzerinden kağıtta yazılanlara baktı.

"Şu kadarını söyleyeyim" diye söze başladı Serrun; "Yaşlı bilgenin anlatmaya çalıştığı şey şu; okunulması istenilmeyen kitapların saklandığı yer 5. Galeri değilmiş"

"Yani?" dedi Ernem, meraklanmıştı. 'Ne yazıyor kağıtta?'

Serrun, gülümsedi; "Mumdan kilit taşı yalan söyler" yazıyor...

Matheidos şaşkındı "Bunun anlamı ne?" diye sorup kaşlarını çattı.

"Anlamı şu; Bu iş sandığımdan daha zor olacak. Bu bir tür şifreli mesaj. Yaşlı bilge, mesajın askerlerin eline geçmesinden endişe etmiş olmalı ki şifreli yazmış. Dostum Kondor, yıllardır kütüphanede çalışıyor ve akşam bizi orada bekliyor olacak"

"Mumdan kilit taşı yalan söyler." diye yineledi Ernem, "Mumdan kilit taşı yalan söyler." Kaşlarını çatmış halde odada volta atıyordu... Serrun ise, çantasından çıkardığı meyveleri çanağa yerleştirmiş ve bir tanesini de midesini indirmekle meşguldü.

Sıcak rüzgar, davetsizce girdiği odada dolanıyor ve kapının altındaki boşluktan kaçıp gidiyordu. Mathedios, elbiselerini neredeyse tamamen çıkartmış terlerini kuruluyordu.

"Duruma bakılırsa yakında ciddi bir sorun yaşanacak" diyordu Serrun. "Askerlerin sayısı giderek artıyor."

"Bundan ben de hoşlanmadım" diye onayladı Ernem.

"Hıristiyanların uzun zamandır planladıkları bir şeyler olduğunu herkes biliyor ama şu ana kadar yeterince güçlü değildiler. Değişen ne anlamıyorum" dedi Serrun.

Ernem, Serrun'a döndü. "Bu gece yarısı Pharos'tan bir geminin ayrılacağından eminsin değil mi?"

"Evet, ikiniz de gemide olacaksınız. Aksi halde uzun süre konuğumuz kalacaksınız." Serrun'un yüzünde tedirgin bir gülümseme vardı. Bir süre sessiz kaldı ve pencerenin önünde durdu. Çok uzaklardaki avının her adımını takip eden, bir kayanın üzerinde heykel gibi hareketsiz duran kartala benziyordu duruşu. Elleri arkasındaydı ve parmaklarını sürekli oynatıyordu.

Ernem, eşyalarını çantasına yerleştirdi ve not defterini kontrol etti. Mathedios ise, iyice kurutmuş olduğu elbiselerini giymeye çalıştı, poflayarak.

"Vakit tamam" dedi Serrun. "Dostum Kondor'u bekletmeyelim. Bu vakitte, kütüphane boşalmış olur. Askerlerin kütüphane çevresindeki sayısı artmadan oraya girmeliyiz"

Ernem, son bir kez daha baktı odaya. Her şeyi almıştı yanına...

Sıcak rüzgarın kaldırdığı ince tozu soluyarak ilerlediler, sokaklarda. Serrun, dikkatli bir şekilde izleyecekleri yolu belirliyordu. Hava tamamen kararmamıştı. Ana sokaklarda askerlerin sayısı her geçen süre rahatsız edici şekilde artıyordu.

Kütüphanenin güney girişi en az kullanılan yoldu. Uzunca bir sundurmanın altından yürüdüler. Kondor, onları bu sundurmanın bitimindeki kapıda bekleyecekti.

Mathedios, elinin tersiyle alnında biriken ter zerreciklerini siliyor ve oflamaya devam ediyordu. Sağ tarafta ağaçlıklı bir alan vardı ve arkasında da birden yerden yükselmiş gibi duran keskin bir tepecik. Bir piramiti andırıyordu. Serrun'un söylediğine göre "Büyük Firavunlar" döneminde burası bir tür sayfiye yeri olarak kullanılmıştı, ancak doğruluğundan emin değildi.

İşte, İskenderiye semalarına yükselen ikinci ışığın önündeydiler. Bilginin ışığı buradan yükseliyordu.

Yolun sonuna geldiklerinde sol taraftaki genişçe kapıyı fark ettiler ve devasa kemerin altından içeriye yöneldiler. Etrafta hemen hemen kimsecikler yoktu; bir kişi hariç: Kondor..."
Serrun, kısa bir selamlaşma ve tanışma töreninin ardından "Fazla vaktimiz yok, dostum. Gece yarısına kadar halletmemiz gereken çok iş var" dedi.
Kondor önde, diğerleri arkada labirent gibi koridorlarda ilerlediler. Yolu omuz hizasına konmuş meşalelerin zayıf ışıkları aydınlatıyordu. Taş duvarlarda ürkütücü kabartmalar ve mısır hiyeroglifi ile kaynaşmış bir çok sembol, hiç susmamacasına esrarlı hikayeler anlatıyordu sanki.

Kondor, 'durun' anlamında bir işaret yaptı ve bir koridordan sağa döndü. Geçen birkaç dakikadan sonra da geri geldi ve "Beni takip edin" diyerek aksi yöne döndü. Çok geçmeden bir odaya girdiler.

Ernem, tedirgindi. Birkaç saatle sınırlanmış olmak hoşuna gitmiyordu. Bir yandan da Lena ve halkının duyduğu ıstırabı dindiremeyeceği endişesini taşıyordu.

"Dostlarım" diye söze başladı Kondor. "Beşinci galeri, uzun zamandır kullanılmıyor. Onlarca yıl önce oradaki ciltler, üç ayrı galeriye kaldırılmış. İlki bodrum katta ziyaretçilere kapalı olan yıldızlı galeri. İkincisi, bu kattaki 4 nolu oda ve sonuncusu ise, en problemli olanı yani beyaz galeri"

"Sorunlu mu?" dedi Ernem. Bir kaşı havada devam etti "Sorun olan nedir?"...

Kondor, kendinden emindi: "Oraya girmek, delilik olur"

Devam edecek...

2006-09-27 10:55:14 - Kahve Molası'nda Eklenenler