25/9/2006 - KIZ KULESİ'NDEN GALATA'YA ASIRLIK YALNIZLIKLAR

Ayakları oymalı, küçük ahşap yazı masası üzerine eğilmiş bir kadın; önündeki kağıtlara bir şeyler yazıyordu. Bu epey sürdü. Boğazın suları üzerine eliböğründeli çıkma ile uzanmış, genişçe bir odaydı burası; aşı boyalı ahşap yalının ortasındaki, en büyük oda... Her iki yanından ipek perdeler sarkmış, giyotin pencerelerden içeriye giren güneş ışınları; tavan süslemelerinden yansıyıp, odanın içine dağılıyordu. Tüm bu aydınlığa rağmen, kadının masasını; gaz lambası içine gizlenmiş minik bir ampul aydınlatıyordu. Epey zamandır yanmadığı belli olan bir çini soba ise, odanın bir köşesinde yaz uykusuna yatmıştı. Kalemini masaya bırakıp, ayağa kalktı. Pencereye yaklaştı. ..... Lodos çıkmış; lacivert dalgaları beyaz köpüklerle kabartmaya başlamıştı. Kadın, dalgaların Kız Kulesi'ne doğru yükselişlerini izledi. Bir martı, kanatlarını sabitleyip, aşağıya doğru süzüldü, beyaz köpüklerin arasında rengi kayboldu, görünmez oldu. Az sonra, kadının baktığı pencerenin önünden göğe doğru yükseldi.   Ne hızlı gidiyorlar. Orhan Veli'nin dediği gibi insanların başına da konuyorlar mı acaba? 'İstanbul'da Boğaziçi'nde Bir garip Orhan Veli'yim Veli'nin oğluyum Tarifsiz kederler içindeyim. Urumeli hisarına oturmuşum, Oturmuş ta bir türkü tutturmuşum. İstanbul'un mermer taşları, Başıma da konuyor martı kuşları, Gözlerimden boşanır hicran yaşları, Edalım... Senin yüzünden bu halim.' ..... -Ne zaman geldin? Fark etmedim, dalmışım. -Gülleri yine budamamışlar anne. Her defasında söylüyorum, ama dinlemiyorlar. Lütfen, ciddi bir şekilde uyar onları, çimler de biçilmemiş. -Nilüferler açtı, gördün mü? Dayanamadılar temmuz sıcağına. - Arabamı almadım, vapurla geldim. Ter içinde kalmışım. Bahçeye girer girmez, ilk onları fark ettim. Suyun içinde yüzen bedenlerinden ayrılan, kalp şeklindeki yapraklar üzerinden nasıl arsızca, beyaz beyaz açmışlar. İnsan, bu sıcak günde onların yerinde olmak istiyor. Havuzun kenarına ektiğin mineleri de fark etmediğimi sanma. -Onları ekeli epey oldu. Gül bahçesine dikilen beyaz gallias ta açtı. Her şey yolunda mı? - Evet... Geçen hafta sonu şehir dışındaydım. Bu aralar çok yoğunum, seni ihmal ettiğimi düşünmüyorsun değil mi? ..... Boğaziçi'ne bakan bir pencerede iki karartı görünüyordu; bir oğul, annesinin omuzları arkasından İstanbul'a doğru bakıyordu. Büyük bir şilep, ağır ağır süzülerek önlerinden geçti. -Akşam yemeğini bahçeye hazırlasınlar. Musakka ve pilav var. Aç mısın? - Henüz değil. Uzun bir sessizlik oldu, kadın masaya doğru baktı. ..... -Kurguyu oluşturabildin mi? -Zor olacak... Epeydir uğraşıyorum. Ateş söndü, Leandra yolunu bulamadı. -Nasıl? -Efsaneyi biliyorsun değil mi? Kız Kulesi efsanelerinin birinde; Leandra isimli bir delikanlı, genç ve güzel bir kıza aşık olur. İki sevgili Kız Kulesi'nin bulunduğu adada buluşurlar. Leandra sevgilisiyle buluşmak için, her gece karşı kıyıdan yüzerek buraya gelir. Sevgilisi Leandra'ya yol göstermek üzere kayalıkların üstünde ateş yakar. Bir fırtınalı gecede genç kızın yaktığı ateş söner, Leandra yolunu bulamaz. Boğazın serin ve karanlık sularında kaybolup gider. Leandra'nın ölümüne dayanamayan sevgilisi de intihar eder. Ardından buraya, tüm geçenlere yol göstermek için büyük bir fener yapılır. -Kitabındaki rolü nedir? -Şu an bulunduğum yeri tasvir ediyorum; -yaşamımın bulunduğu noktayı-. Bir tarafımda Kız Kulesi bana bakıyor, bir tarafımda Galata... Kız Kulesi ve Galata'nın aşklarını yazıyorum, asırlardır bakışmalarını ve öylece yapayalnızlıklarını. -Bedri Rahmi ne diyordu; 'İstanbul deyince aklıma kuleler gelir Ne zaman birinin resmini yapsam öteki kıskanır Ama şu Kız Kulesi'nin aklı olsa Galata Kulesi'ne varır Bir sürü çocukları olur.' -Evet... Bu hiç gerçekleşemeyecek. -Bir daha neden evlenmedin anne? -Hadi, aşağıya inip, sofrayı birlikte hazırlayalım. -Bu sefer yanıtlasan? Neden anne? Küçüktüm, anımsıyorum; arabanın arkasına oturturdun beni, yanımızdan geçen araçların şoförleri sana bakardı. Çok kıskanırdım. Bir gün sana şöyle demiştim; 'En şanslıları benim, güzele bakmak sevaptır ama, o sevabı en çok ben işliyorum. Onlar bir an bakıyor, bense hep.' . Çok gülmüştün. 'Bana böyle, böyle dedi' diye arkadaşlarına anlatıyordun, gülüyordunuz. Etrafında hep bir sürü insan olurdu. Ben mi engel oldum sana anne? -Tam olarak değil. Küçüktün o zamanlar. -Evet küçüktüm. Ama, sana söylemesem de hazırlıyordum kendimi. Neden, o denli koyu bir yalnızlığa ittin kendini? Büyüyünce sana kızmayacağımı biliyordun. -Elli yıllık bir yaşamı, üç yüz sayfalık bir romanı anlatmamı istiyorsun benden. -Peki... Başkaları gibi ben de kitabında okuyacağım her şeyi. Bir dönem kendimi suçlu hissettim bu konuda, artık yalnızlığında huzur bulduğunu biliyorum. İçim daha rahat şimdi... Acıkmaya başladım, hadi inelim aşağıya. Kapının önünde seni bekleyen bir sürpriz var; ada yasemini istiyordun, sonunda buldum. Öyle güzel kokuyor ki. Hava serinleyince ekelim. Tutar değil mi? ..... Gece olmuş, ortalıktan el ayak çekilmişti. İstanbul ışıl ışıldı. Pencerelerden yayılan ışıklar, karanlık sularla dans etmeye başlamıştı. Kadın masasının başındaydı yine... Önündeki karışmış kâğıtlara göz gezdirdi. Bir yaprağı eline alıp, ayağa kalktı. Pencerenin önüne yaklaştı. Bir Kız Kulesi'ne baktı, bir Galata'ya... Kız Kulesi yine cilveli dalgalar üzerindeydi. Galata ise, altmış metrelik yüksekliğindeki, heybetli, görkemli bedeniyle, yine tüm zamanlara kafa tutuyordu. Sanki İstanbul'un en eril sesiyle, tok bir şarkı mırıldanan beyefendi edasıyla, etrafına çapkın bakışlar fırlatıyordu. Yeniden Kız Kulesi'ne baktı, kendinden olan nazlı dalgaların ortasında nasıl da huzurluydu. O oraya aitti. Yalnızlığa... Oraya yakışıyordu. Gülümsedi... Galata'ya söylendi; ' Bir de koca adam olacaksın, hala, cılız bir ışığın sana yol göstermesini bekliyorsun. Tıpkı Leandra gibi...' ..... Adım; Kız Kulesi, İstanbul'un en yalnızı. Etrafımda yükselir dalgalar, Üzerimden geçer martılar. Soğuk bir gecedeyim, Boğazın suları çok serin. Üşüyorum, Lodos işliyor ciğerime. Leandra ışık ister, İşaret bekler. Gücüm yok, ateş yakamam. Bul kendi yolunu! Sen de bakma öyle Galata, Çek üzerimden, şu, asırlık, çapkın bakışlarını. Heybetli bedeninden utan, Bir de koca adam olacaksın! Hala, cılız bir ışığın Yol göstermesini bekliyorsun. Sana hiçbir zaman 'Gel' demeyeceğim. Bilirsin, Bazıları yalnızlığa aittir. Onların tek sahibi; Kendilerinin karanlık sularıdır.       Leyla AYYILDIZ

2006-09-27 11:04:13 - Çoook güzell

2006-09-25 18:26:12 - Kahve Molası'nda Eklenenler