25/9/2006 - OBEN ve ZAMAN

Büyük salonun tüm koltukları tıklım tıklım doluydu. Mekanın üzerini kaplayan şeffaf örtünün gözeneklerinden temiz hava içeriye giriyordu. Gün ışığı olduğu gibi salonu aydınlatmıştı. Sadece arsız rüzgar içeridekilerin saçlarını dağıtmasın, edepsiz yağmur da oturanları ıslatmasın diye içeri alınmamıştı.

Salondakiler birbiriyle selamlaşıyor, hal hatır soruyordu. Kapının açılmasıyla mırıltılar azaldı. Bakışlar içeriye giren yaşlı adama yöneldi.

(Adam mı?... Arka sıralarda oturan bir kadın, elindeki kağıdın üzerine ak saçlı, kısa boylu, sevimli bir ihtiyar resmi çizmişti. Ermiş düş kahramanlarının çoğunun erkek olduğunu anımsayarak değişiklik yapmak istedi, adamın saçlarının çizgi uçlarından tutup, aşağıya doğru uzattı, yüzüne bir iki yumuşak çizgi ilave edip, kadın olarak değiştirdi, çizmeye devam etti.)

Tüm bakışlar içeriye giren yaşlı kadına yöneldi. Ak saçlı, sevimli ihtiyara...

Kadın toplananları başıyla selamlayarak, salonun kenarındaki yükseltilmiş platforma çıktı. Gülümseyerek koltuğuna oturdu. Konuşmasına başlamadan önce sessizliğin sağlanması için misafirlere süre vermek adına, masanın üzerindeki bardaktan bir yudum su içti, gözlüklerini çıkarıp, camlarını sildi. Az sonra herkes pür dikkat onun konuşmasını bekliyordu.

''Merhabalar,

Yine çok önemli bir günde bir araya geldik. Bizleri, özellikle Oben'i yalnız bırakmadığınız için hepinize teşekkür ediyorum. Bana verdiğiniz bu sözcülük görevini elimden geldiğince adil bir biçimde yürütmeye çalışacağım. Biliyorsunuz, ben bir öncü ya da lider değil, sadece sözcünüzüm. İçinizdeki en yaşlı insan olmam sebebiyle bu sıfat bana layık görüldü. Oben, burada mısın?''

Ön sıralardan biri ayağa kalktı, 'Buradayım' diyerek kalabalığı selamladı.

(Elinde kağıt olan kadın, hafifçe doğrularak Oben'i görmeye çalıştı. Koltuğunu Oben'i daha rahat görebileceği bir açıya yerleştirdi. Profilden Oben'i çizmeye başladı. Sarı dalgalı saçlı, yakışıklı bir adamdı Oben. Orta yaşlıydı. Gözlerinin altı hafif torbalanmaya başlasa da bu hatlar ona manalı bir olgunluk veriyordu. Kadın, Oben'in yüzünü kağıda aktardı, gözlerini çizdikten sonra parmağıyla kağıda dokunup, karakalem izlerini dağıttı. Heyecan yansıtan ışıltıları gözlerine yerleştirdi. Dudaklarının kenarına da bir iki kaygı çizgisi ekleyip, Oben'i tamamladı.)

'' Selam Oben... Bugün senin için buradayız... Sevgili dostlarım, biliyorsunuz ki; çok, çok uzun yıllardır aranızdayım, hepimiz için buna benzer törenler defalarca düzenlendi. Bugün ise Oben'in konuğuyuz. Onun neler hissettiğini çok iyi biliyoruz. Ben de kendi adıma verilecek kararı her defasında benzer sabırsızlıkla bekledim. Heyecanını paylaşıyoruz Oben. Hakkında en hayırlısı her ne ise, o olsun.

Oben, salona bir daha bak. Burada bulunan çoğu insan tanıdığın değil mi? Buraya toplanan herkes senin son on yıllık yaşamını paylaştığın insanlar... Kimi ailen, kimi akrabaların, kimi iş arkadaşların, kimi komşuların... Hatta her gün alış veriş yaptığın marketteki kasiyer kızdan tut ta, kapını çalan postacı bile burada... Tramvay yolculuğun sırasında dirseğinin dokunduğu, yan yana yolculuk yaptığın, yüzünü bile anımsamadığın herhangi biri de burada. Bu insanların her biriyle, son on yılda yaşamlarınız bir şekilde kesişti.

Bugün, bu salonda, bu insanlar senin için bir karar alacaklar. Bunu sen de biliyordun, son on yılını bunun bilinciyle yaşadın.

Gezegenimizde masum çocukluğun tamamlandığı andan itibaren, yaşam yılları onar yıllık dilimlere ayrılır. Her on yılın sonunda bu salonda, aramızdaki en büyüğün sözcülüğü ile toplanırız. Ve o gün, sırası gelen kişinin on yıllık yaşam muhasebesi burada yapılır, geleceği tayin edilir. Bu sefer sıra sende...

Biliyorsun, sahip çıkılası cennet bir gezegende yaşıyoruz. Bu gezegeni paylaşan her canlıya karşı sorumlu olduğumuz çocukluğumuzdan itibaren bize öğretildi. Bunun bilinciyle yaşadık. Yaşamlarımızı ve gezegenimizi cennet ya da cehenneme çevirme şansı bizlerin elinde. Senin, benim, buraya ait olan herkesin...

Oben, biliyorsun ki hepimiz kendi ektiğimiz tohumların başaklarını biçiyoruz. Kardeşçe paylaşılması gereken bir yaşam sunuldu bize. Bu yaşamın cennete dönüştürülebilmesi için gerekli bilgiler ve duygular çocukluğumuzdan itibaren verilmeye başlandı. Sevmeliydik; bize sunulan yaşamı ve bu cennet dünyamızı sevmeliydik. Adil olmalıydık, dürüst ve ahlaklı olmalıydık. Örnek, iyi insan olmalıydık. Bu dünya üzerinde 'iyi ki var' olmalıydık. Varlığımızın anlamı olmalıydı.

Az sonra burada toplanan bütün bu topluluk, senin adına bir karar verecek. Önemli bir karar. Onların arasında ne kadar yer ettiğinin hesabı az sonra yapılacak.

Burada bulunan, yaşamının kesiştiği her insan sana kendi yaşamından bir parça sunacak. Onlar, senin daha ne kadar yaşaman gerektiğini belirleyecekler. Onların arasında daha kaç vakit bulunacağın bu toplantıda kararlaştırılacak. Senin varlığın değerlendirilecek. Bu insanlar sana yaşamlarından hediye sunarak, senin yaşam süreni belirleyecekler. İşte bugün, bunun için buradayız.

Gezegenimizdeki düzeni biliyorsun. Ait olduğu bu düzene değer katanlara, tüm diğerleri değer katarlar. Birazdan ailen, dostların, arkadaşların, komşuların, burada bulunan herkes kendi ömründen bir miktar süreyi senin yaşam sürene ekleyecek, ya da eklemeyecek. Örneğin eşin, yani hayat arkadaşın kendi yaşamından sana bir süre hediye edecek, bu iki yıl olabilir, beş yıl, beş saat, ya da hiç...

Buradaki herkes biliyor ki, senin yaşamın için hediye edecekleri süre, kendi yaşamlarından kesilecek.

Karın Alara'nın kendi ömründen sana kaç yıl hediye edeceğini sen de bilmiyorsun. Kardeşlerinin, iş arkadaşlarının da öyle... Kapını çalan postacı belki ona gülümsediğin için, az sonra kendi hayatından beş saniyesini sana hediye edecek. Sana sunmaya karar verdikleri zamanlarını fanusunun içine bırakacaklar...

Sevgili Oben, buna hazırlıklı olduğunu biliyoruz. Bu gezegende yaşayan aklı selim olan herkes, bir diğerinin yaşam süresiyle yaşamaktadır.

Kimlere ödül verilir Oben? Asık suratlılara mı? Hatır bilmezlere mi? Sorumsuzlara mı? Kolaycılara mı? Tembellere mi? Hırsızlara mı? Yalancılara mı? Düzenbazlara mı? Hilekarlara mı? İnsanları incitip, kırıp dökenlere mi? Katillere mi? İnsanlığa sunulan cenneti, cehenneme çevirenlere mi? Kimlere Oben? Böyle insanlara yaşamından birkaç dakika ver, deseler verir misin? Söyle, verir misin?

Çoğalmak için buradayız Oben. Biliyorsun ben tam 1850 yaşındayım. 1850 yıldır bu salonda defalarca bulundum. Bazen şeref konuğu olarak, bazen de tanıdıklarıma yaşamımdan zaman hediye etmek için geldim. Gördüm ki, verdikçe çoğalttım ve çoğaldım... Bugün en yaşlınız benim. Biliyorum ki dürüstlüğümden, insanlığımdan ödün verdiğim zaman, gelecek toplantıda eksileceğim. Başkaları bana yaşam sürelerinden ilave etmeyecekler.

Hep adil olmaya çalıştım Oben. Yaşamayı seviyorum. Hem de çok seviyorum. Kaybedecek bir saniyem dahi yok aslında. Ama sık sık buraya geliyorum ve yaşamımın kesiştiği diğer insanlara kendi yaşam süremden hediye ediyorum. Oben, her gün bir başkası bana kaç saniyesini, saatini ya da yılını verecek diyerek, sorguyla yaşamıyorum. Yaşama bu denli asılmam; onu sevdiğimdendir. Çevremdeki tüm insanların yaşamına değer katıyor isem, onların yaşam sürelerinde yer almalıyım. Aynı şekilde onlar da benim hayatımda...

Evet Oben, şimdi sıra sende...

Tüm konukların az sonra fanusun yanına gelerek, içine diledikleri sürede yaşam bırakacaklar. Belki beş dakika, belki on yıl, belki bir saat... Evet, bu süreyi bırakanların belki bir miktar yaşam süreleri eksilecek. Ancak çoğalmak için hak edene sunmak gerekiyor. Tüm konuklarımızı sırayla fanusun yanına bekliyoruz. Oben için buraya gelir misiniz?'

.....

Oben'in gelecek yaşam süresi belirlendi. Buna tüm yakınları karar verdi. Hatta alışveriş yaptığı marketin kasiyer kızı... Hepsi Oben'in yaşamlarındaki anlamını belirlediler... Cennet dünyalarına sahip çıkmak adına bunu yapıyorlardı.

.....

Sıra, salonun arka tarafındaki resim yapan kadına gelmişti. Oben'in dostuydu, fanusa yöneldi. Fanusun içerisine yaşamından bir miktar zamanı ve elindeki kağıttan kopardığı bir parçayı bıraktı. Kağıtta şunlar yazıyordu:

'Yarattığına alternatif sunmak değil niyetim, yarattığın tüm düzeni olduğu gibi seviyorum. Zamanımla birlikte mesajımı sunmak için geldim.'

Kadın salondan dışarıya çıktı. Yürürken elindeki kağıtlara yeniden bakıp, çizdiği resimlere göz gezdirdi. Kağıtlardan birini evrak çantasına dayayıp, birkaç kelime daha ilave etti:

'Yazdıklarımı okumak için bana sunduğunuz zamana minnettarım.'

 

Leyla AYYILDIZ

2006-09-25 20:43:15 - Kahve Molası'nda Eklenenler