Gerçek Aşk

Fri, 22 Jun 2007 11:06:00 +0300

Öyle güzelsin ki çocuk!

Atatürk Arboretum'u 1

Atatürk Arboretum'u 2

Atatürk Arboretum'u 3

FOTOĞRAFLAR

Wed, 09 May 2007 23:38:00 +0300

Copyright : © Bu sitede yayınlanan tüm fotoğraf, öykü, deneme ve şiirler Leyla Ayyıldız'a ait olup, Telif Hakları ile ilgili yasal mevzuat uyarınca korunmaktadır. Leyla Ayyıldız'ın yazılı izni olmadıkça değiştirilemez, kopyalanamaz, çoğaltılamaz, elektronik ortam ya da basılı mecrada yayımlanamaz. Her hakkı saklıdır.

FOTOĞRAFLAR - © Leyla AYYILDIZ

.. ( devamı )

YAZILAR

Wed, 09 May 2007 23:35:00 +0300

AŞKIN DİYETİ

(Aşka Ağıt - Deneme)

İZ

(Kadınlara İthafen - Öykü)

İstanbul'da Lale Zamanı

Wed, 09 May 2007 23:08:00 +0300

Copyright : © Bu sitede yayınlanan tüm fotoğraf, öykü, deneme ve şiirler Leyla Ayyıldız'a ait olup, Telif Hakları ile ilgili yasal mevzuat uyarınca korunmaktadır. Leyla Ayyıldız'ın yazılı izni olmadıkça değiştirilemez, kopyalanamaz, çoğaltılamaz, elektronik ortam ya da basılı mecrada yayımlanamaz. Her hakkı saklıdır.

ANA SAYFA'YA GİRİŞ

© Leyla AYYILDIZ

İstanbul'da Lale Zamanı

mimar / RIZA TUNAY

Hasankeyf

Mon, 07 May 2007 22:05:00 +0300

Ana Sayfa

© Leyla AYYILDIZ

Hasankeyf - 2007

moonstar

Ana Sayfa

Fri, 22 Dec 2006 14:55:00 +0200

Copyright : © Bu sitede yayınlanan tüm fotoğraf, öykü, deneme ve şiirler Leyla Ayyıldız'a ait olup, Telif Hakları ile ilgili yasal mevzuat uyarınca korunmaktadır. Leyla Ayyıldız'ın yazılı izni olmadıkça değiştirilemez, kopyalanamaz, çoğaltılamaz, elektronik ortam ya da basılı mecrada yayımlanamaz. Her hakkı saklıdır.

FOTOĞRAFLAR - © Leyla AYYILDIZ

KIRMIZI ALARM

Fri, 22 Dec 2006 14:50:00 +0200

Büyükçe bir karargahtı. Askerlerin düzenli ve sistemli bir şekilde çalışmasına olanak sağlayan bu yapının her katı farklı işlevler için ayrılmıştı. Yan tarafta bulunan hangar ve depolar ağzına kadar yedek malzeme ile doluydu. Yüzlerce asker, görevini eksiksiz olarak yerine getiriyor, hummalı bir çalışma devam ediyordu. Yukarı, aşağı, bir o yana, bir bu yana koşuşturan askerlerin yüzlerine dikkatlice bakıldığında her şeyin kontrol altında olduğunu hissetmek güç değildi.

Karargah yapısı inşa edilirken tüm detaylar düşünülmüş, birimler arası iletişimin en hızlı biçimde gerçekleştirilmesi için, sürekli birbiriyle etkileşim halinde olması gereken mekanlar yan yana getirilmişti. Kusursuz bir yapıydı. Yapının tam ortasında acil durumlarda herkesin toplanacağı büyükçe bir salon vardı.

Tüm bu düzen, olabilecek herhangi bir saldırıya karşı hazırlıksız yakalanmamak içindi.

Yapı; çok gelişmiş bir merkezi ısıtma sistemiyle ısınıyor, sıcaklık gün boyunca en ideal derecede tutuluyordu. Her türlü hava koşuluna karşı özel bir yalıtım maddesi ile binanın dış kısımları kaplanmıştı.

Giriş kapılarındaki güvenlik güçleri, özel olarak yetiştirilmişti. Bu kişilerin üzerlerinde özel zırhları vardı. Çok sıkı bir güvenlik sitemiyle korunan bir karargahtı burası.

Askerlerin tümü çok resmi görünüp, işlerini ciddiyetle yapıyor olsalar da, çok da neşeli ve huzurluydular. İşlerini keyifle yaptıkları belliydi.

Güneş enerjisinin en geniş açıyla içeriye alınabildiği, en üst kattaki bu büyük salonda, bir toplantı başlamak üzereydi. Katılımcılar yavaş yavaş içeriye girip, masa başındaki yerlerini almaya başlamışlardı bile. Masa etrafında oturacak yer kalmadığında, kapı kapandı, askerler oval masa etrafına toplanıp, toplantılarına başladılar.

Tüm, bu rütbeli, ciddi görünümlü askerlerin, birbirlerine karşı tutumlarına dikkat edildiğinde, aslında burada hiçbir emir komuta zincirinin olmadığı, yönetic.. ( devamı )

YİNE O GECELERDEN BİRİ

Fri, 22 Dec 2006 14:49:00 +0200

Uykunun bir türlü tutmadığı, yorganın altında sağa sola dönmekten yorulduğum gecelerden biri.

Sanki lastik bir film makarasının ucu hızla çekiliyor da, aniden bırakılıyor. Hangisinin rüya, hangisinin gerçek olduğunu ayıramadığım, yüzlerce görüntü son süratle gözlerimin önünden kayıp gidiyor. Ne kadar kalabalıklaşmışım meğer, eskiden filmlerimin kahramanları birkaç kişi olurdu ve yüzlerini seçebilirdim. Şimdi ise çok sayıda silik, cansız siluetler halindeler. Oynayan karelerde ise; kişilerden çok, olayları görüyorum. Görüntüler karışıyor, birbirine giriyor, kesiliyor, silikleşiyor.

Uyumaya çalışıyorum. Göz kapaklarım bir türlü yeterli gelmiyor. Gözlerimi sıkıca kapatıyorum; ışık yine de sızacak bir delik buluyor. Diğer yastığı gözlerimin üzerine bastırıyorum. Hah karanlık!

Lem, yine olmadı.

Şimdi de bir yerlerden kızıl bir ışık sızıyor. Sanki gün batıyormuş da, ufuk çizgisi kızıl renge bürünmüş, önünde de siyah siyah siluetler varmış. A-ha, işte onlar; yaklaşık kırk tane tilki bir araya gelmişler, şu, kuyruklarını birbirlerine dokundurmadıkları danslarını yapıyorlar. Bir siz eksiktiniz, çekilsenize önümden!

Ne yana baksam onlar, kurtulmam mümkün değil, uyuyamıyorum.

Bari şunların resimlerini çizeyim. Palete bir parça beyaz boya koyuyorum, bir parça siyah, biraz da kırmızı. Karıştırıyorum. Biraz daha kırmızı, biraz daha siyah. Ufuk çizgisini boyuyorum. Alaca bir karanlık yapıp, pembe-kızıl-siyah bir gün batımı oluşturuyorum. Siyah renge götürüyorum fırçayı yeniden, tilki siluetlerini çizmeye başlıyorum; kiminin kulakları havaya doğru dikilmiş, kimi ön ayaklarından birini ileriye doğru atmış. Kimi, sırtını yanındakine dokundurmuş. Ağır ağır danslarını yapıyorlar.

Siz benimle ne kadar uğraşsanız da, ben sizi güzel bir tablo haline getireceğim. Bakalım, siz mi yamansınız, ben mi?

Yine durmuyorlar. Pes ediyorum, uğraşamayacağım sizinle. Kalkmalı. Şu tabloyu yorgan.. ( devamı )

ÖĞRENİLEN MASALLAR

Fri, 22 Dec 2006 14:48:00 +0200

Küçük erkeğim,

Şu an, içeride mışıl mışıl uyuyorsun. Üzerindeki tek gölge; meleklerin kanatları. Dudaklarında ise, büyük ihtimalle sana anlattığım son masalın tebessümü var. Bu gece de sana, şu beş para etmez, uyduruk masalımı anlattım. Dinlerken yine kıkır kıkır güldün. Hani, gizlice arabaya aldığın kertenkele arka cama yapışıyor da, arkadan gelen şoförlere muziplikler yapıyor, sense onu kavanozuna geri koymaya çalışıyorsun, hani, sesimi değiştirip, yüzümü cama yapıştırmış gibi yapıyorum da, 'Bir daha yap' diye, kahkahalar atıyorsun ya, işte o masal.

Keşke, yaşam sana anlattığım kadar güzel olabilseydi. Oysa, iki kişilik dünyamıza almak istemediğim sorunlarla boğuşuyorum bu ara. Bu gece de sana masal anlatırken, aklım hep başka yerlerdeydi. Dünyanın renginin senin için boyadığım renklerden çok farklı olduğunu anlatan, başka masallar düşünüyordum; öğrenilen masalları.

Yaşamın gerçek renklerine büründüğünü görmeye başlayalı beri, bu masalın satırları birleşip, kuyruğuna yenilerini ilave ediyor ve zihnimde bağıra çağıra naralar atıyor;

Evvel zaman içinde,
Kalbur saman içinde,
Küçük bir çoban varmış.
Sürüsünü alarak,
Kavalını çalarak,
Dağlara çıkarmış.
'Kurt var!' 'Kurt var!'
Diye bağırmış,
Köy halkını çağırmış.
Köylü koşup, gelmiş,
Meğer, kurt falan yokmuş,
Hepsi yalanmış.
Kurt nerede miymiş?
Çok acıkmış,
Arkadaşlarıyla birlikte
Yiyecek arıyormuş.
Az gitmişler,
Uz gitmişler,
Dere, tepe düz gitmişler,
Bizim çoban ve sürüsüyle
Bir türlü karşılaşamamışlar.
Açlıktan ölmek üzerelermiş,
Büyük bir halka oluşturup,
Hızla koşmaya başlamışlar.
Koşmuşlar, koşmuşlar,
Koşmuşlar.
Hızla, hızla, daha hızla.
Taa ki,
İçlerinden biri yorulup,
Düşünceye dek.
İlk düşeni,
Parçalayıp, yemişler!
Kurtlar sofrası!
O sırada çoban hala,
'Kurt var, kurt var'.
Diye, bağırıyormuş.. ( devamı )

BİR BEYEFENDİ

Fri, 22 Dec 2006 14:47:00 +0200

-Beyaz?
-Pike.
-'Masumiyet' demeni beklemiştim. Pembe?
-Bebek.
-Cinsiyet?
-Kız.
-Deli!(?)
-Ben... Yok. Sen.
-İzbe?
-Tekke.
-Ne Tekke'si?
-Tekke işte... Du bak, anlatıcam;
Işıkları kapatalım. Hah, tamam, böyle daha iyi oldu.
İki yıl önceydi, bir restorasyon projesi çizecektik; tarihi bir Tekke'nin projesiydi bu. Elimizde sokak krokileri, kadastral paftalar, halihazır haritalar, eski fotoğraflar, imar planları, düştük yola. Sora sora bulduk Tekke'nin bulunduğu sokağı. Ağaçlar arasına saklanmış bir yapı karşıladı bizi. Öyle gizlenmişti ki, içerisini görmek ne mümkün.

Ahşap bahçe kapısına yaklaştığımızda, sokakta oynayan çocuklar bizi uyardı;'Köpekler var, sakın izinsiz girmeyin' dediler. Koşarak, bahçe kapısının üzerine tırmanıp, içeriye seslendiler. Az sonra kapı açıldı, çok iri bir adam karşımıza çıktı. Etrafında koskomacannnn köpekler, dört beş tane...

-Ne kadar kocaman?

-Koskomacannnn.

-Korktunuz mu?

-Hem de nasıl. Hepimiz duyulup, duyulmadığı belli olmayan birer minik çığlık atıp, yarım adım geriye kaçtık. Ama köpeklerden daha çok, adamdan korktuk. Açık yeşil renkli gözlü, çok iriii bir adamdı, çok çok iri... Üzerindeki kıyafetleri nasıl anlatabilirim sana? Tarkan filmlerini izlemiş miydin? Ya da Malkoçoğlu? İşte o filmlerden fırlayıp, kaçmış birini düşün. Hani görsen; 'Yaa bunun bu yüzyılda ne işi var?' dersin. Zaten Tekke'nin mistik havasını daha kapının önünde hissediyorsun, bir de adamı görünce 'Kaçıncı yüz.. ( devamı )