25/9/2006 - ÜÇ SANİYE

Bazen karar anı; üç saniyedir.

.....

İşi gereği sürekli trafikte olduğundan yolların hazırlayacağı sürprizlere hazırlıklıydı. Her an patlayabilecek bir lastik, ani bir trafik kazası, bu kazanın sonucunda doğabilecek yaralanma, yangın v.s. v.s.

Reflekslerinin oldukça gelişmiş olduğuna inanıyordu. Son süratle giderken lastiği patlarsa nasıl vites küçülteceğini, arabasını nasıl yavaş yavaş sağa çekeceğini, yokuş aşağı giderken freninin patlaması halinde hızını nasıl keseceğini, yağışlı bir havada aracının kaymaması için neler yapması gerektiğini biliyordu.

Temkinliydi... Arabasında her daim yangın söndürme aleti, ecza kutusu, yedek lastik, zincir, el lambası, kriko, basit tamir aletleri, yağmurluk, hatta bir çift çizme, yani bir araçta olabilecek maksimum donanım her zaman bulunurdu.

Güzel araba kullanıyordu, hata yapmamaya çalışıyordu.

Dikkatliydi.. Örneğin, üç saniye kuralına hep dikkat ederdi. Tüm tanıdıklarına da bunu öğretmeye çalışırdı;

'Aracınızın hızı ne olursa olsun, ister 160 km/saat, ister 50 km/saat süratte gidin, önünüzde giden araçla daima aranızda 3 saniyelik mesafe bulunması gerekir. Trafiğin aniden durması halinde ya da bir kaza anında, fren yapıp aracınızı kontrol edebilmenizi bırakacağınız bu boşluk sağlayacaktır.

İlk başlarda buna alışmak için sayı sayarak saniye tutmak gerekse de, bu, zamanla alışkanlık bir tür refleks haline dönüşür. Hızınız ne olursa olsun, önünüzden geçen aracın geçtiği bir kilometre taşı ya da herhangi bir noktadan eğer onun geçtiği andan, 3 saniye sonra geçerseniz aracınız sizin kontrolünüzde demektir.

Önünüzdeki aracın geçtiği bir noktayı tespit edin, bir elektrik direği, bir kilometre taşı v.s.... Ve saymaya başlayın 1... 2... 3... Tuttuğunuz noktadan, üçüncü saniye bittikten sonra geçiyorsanız emniyettesinizdir. Yok, bu süre az ise, fren yapma, aracınızı kontrol etme süreniz yeterli değildir.'

.....

Aracının ve kendinin sigortası her zaman vardı. Bundan gerisi de artık kadere kalmıştı...

.....

O akşam da tüm işlerini tamamlamış, direksiyonunu evinin istikametine doğru kırmıştı. Hoş bir günbatımı manzarasının pırıltılı turuncu ışınları eşliğinde yol alıyordu.

Bazen, yol yutar insanı... Asfaltın üzerinde ilerleyen aracınızın içinde yok olduğunuz hissine kapılırsınız. Kafanızın içinde uçları birbirine değmeyen çeşit çeşit düşünceler, siz, aracınız, trafik ışıkları, yol şeritleri, asfalt, belki radyodan gelen hafif bir müzik birbiri içinde eriyip kaybolur.

Çağrışımlarla gelen düşüncelerle, günün değerlendirmeleriyle, hatta bazen üç lirayı beş lirayla çarparken bulursunuz kendinizi. Beş dakika öncesini ise hatırlamazsınız, nereden geçtiğinizi bilmez, hatta o yolun nereye gittiğini fark etmeden yol alırsınız. Alışkanlıklarınız, refleksleriniz, iç güdünüzle kurulmuş bir saat gibi yol sizi bir yerlere götürür, siz değil...

.....

Ya tüm yaptığınız hazırlıklara rağmen, hiç akla gelmedik bir an ile karşılaşırsanız?

.....

Evine çok yaklaşmıştı. Tatlı bir rehavet üzerine çökmüştü bile... Çevre yolunun ilerideki sapağından sağa dönecek, tali yoldan kısa bir süre daha ilerleyecek, evine ulaşacaktı. Yani huzura...

Çok değil, beş dakika sonra evinde olacaktı...

Tabii rutin senaryonun sahneye konulmasıyla bunlar gerçekleşebilecekti.

Ya hayat hiç beklenmedik bir senaryoyu sahnelemeye karar verirse? Ya hayat hiç beklemediğiniz anda size yeni bir rol yüklerse? Hafif bir müziğe eşlik eden ıslığınıza 'DUR!' diye haykırır, üstüne üstlük ağzınızı sıkıca kapatırsa? Çığlık atmanıza dahi fırsat vermezse? Nefes alıp, almadığınızı dahi anımsamazsanız?

Tam sapağı döndüğünüz anda, önünüzdeki aracın aniden durduğunu görürseniz? İçinden ızbandut gibi iki herifin aşağıya indiğini, yol kenarında yürüyen genç bir kızı karga tulumba arabalarına bindirmeye çalıştıklarını fark ederseniz? Durmak ve müdahale etmek için sadece üç saniyeniz olursa? Ya da durmamak ve görmemek için sadece üç saniyeniz olursa?

Kafanızın içine bu üç saniye içerisinde 40 çeşit senaryo doluşursa? Arabanızı durdurup, durdurmamak, inmek, inmemek, yaklaşmak, yaklaşmamak, kızı kurtarmak, kurtarmamak, belki adamların o esnada çıkaracağı silahtan çıkacak olan kurşuna maruz kalmak, kalmamak gibi düşüncelerle siz saniyelerinizi tüketirken, genç bir kızın kulaklarınıza yapışıp kalan çığlıklarını duyarsanız?

Tabii senaryoların en bildiği gerçekleşirse, sadece adamları ürkütmek için kornaya sürekli basarsanız? Adamlar 'bana mısın' demezse? Elinizin bir tanesi 1. senaryoyu ezbere oynayıp, cep telefonunuza uzanıp, 155'i ararsa, olayı, yeri, kızı, plakayı bildirecek nefese hala sahipseniz? Siz robotlaşmış bir polisin sesiyle konuşurken, bir yaşam gözlerinizin önünden, ellerinizden kayıp giderse?

Sonrasında televizyonlarda, radyolarda orman içinde bulunmuş ceset haberleri dinlerseniz? Birkaç hafta sonra bulunan birkaç cesedin o kıza mı ait olduğunu asla bilemezseniz?

Ama gecelerce, gecelerce, gecelerce ve gecelerce o kızın sesi sizi sıcak yatağınızdan ter içinde fırlatırsa?

O aracın kızdan üç saniye önce oradan geçme ihtimalini düşünmez misiniz?

Ezberinizdeki tüm üç saniye kurallarına küfretmez misiniz?

 

Leyla AYYILDIZ

25/9/2006 - Kahve Molası'nda Eklenenler