22/12/2006 - YİNE O GECELERDEN BİRİ

Uykunun bir türlü tutmadığı, yorganın altında sağa sola dönmekten yorulduğum gecelerden biri.

Sanki lastik bir film makarasının ucu hızla çekiliyor da, aniden bırakılıyor. Hangisinin rüya, hangisinin gerçek olduğunu ayıramadığım, yüzlerce görüntü son süratle gözlerimin önünden kayıp gidiyor. Ne kadar kalabalıklaşmışım meğer, eskiden filmlerimin kahramanları birkaç kişi olurdu ve yüzlerini seçebilirdim. Şimdi ise çok sayıda silik, cansız siluetler halindeler. Oynayan karelerde ise; kişilerden çok, olayları görüyorum. Görüntüler karışıyor, birbirine giriyor, kesiliyor, silikleşiyor.

Uyumaya çalışıyorum. Göz kapaklarım bir türlü yeterli gelmiyor. Gözlerimi sıkıca kapatıyorum; ışık yine de sızacak bir delik buluyor. Diğer yastığı gözlerimin üzerine bastırıyorum. Hah karanlık!

Lem, yine olmadı.

Şimdi de bir yerlerden kızıl bir ışık sızıyor. Sanki gün batıyormuş da, ufuk çizgisi kızıl renge bürünmüş, önünde de siyah siyah siluetler varmış. A-ha, işte onlar; yaklaşık kırk tane tilki bir araya gelmişler, şu, kuyruklarını birbirlerine dokundurmadıkları danslarını yapıyorlar. Bir siz eksiktiniz, çekilsenize önümden!

Ne yana baksam onlar, kurtulmam mümkün değil, uyuyamıyorum.

Bari şunların resimlerini çizeyim. Palete bir parça beyaz boya koyuyorum, bir parça siyah, biraz da kırmızı. Karıştırıyorum. Biraz daha kırmızı, biraz daha siyah. Ufuk çizgisini boyuyorum. Alaca bir karanlık yapıp, pembe-kızıl-siyah bir gün batımı oluşturuyorum. Siyah renge götürüyorum fırçayı yeniden, tilki siluetlerini çizmeye başlıyorum; kiminin kulakları havaya doğru dikilmiş, kimi ön ayaklarından birini ileriye doğru atmış. Kimi, sırtını yanındakine dokundurmuş. Ağır ağır danslarını yapıyorlar.

Siz benimle ne kadar uğraşsanız da, ben sizi güzel bir tablo haline getireceğim. Bakalım, siz mi yamansınız, ben mi?

Yine durmuyorlar. Pes ediyorum, uğraşamayacağım sizinle. Kalkmalı. Şu tabloyu yorganın içine saklamalı. Işığı açmalı, olmayan karafatmaların yuvalarına girmeleri sağlanmalı.

Önce kana kana büyük bir bardak su içmeli. Sonra tıngırdasın diye televizyon açılmalı. Yarım kalan kitaba biraz göz atılmalı. Hiçbir şey anlamayıp, kenara fırlatılmalı.

Bilgisayar açılmalı, Cem'in sayfayı değiştirip, değiştirmediği merak edilmeli, 'bir Kahve Molası iyi gelir' diye düşünülmeli.

Yok, henüz değiştirmemiş. O da bu gece hain!

Saat gecenin ikisi...

.....

Birden kalkıyorum koltuktan. Önce bacağıma bir kot pantolon geçiriyorum. İyi ki almışım babamdan şu pantolonu. Üzerine de bir kot mont... Bir de şu kocaman şapkayı kafama geçirip, saçlarımı içine bir güzel sakladım mı... Tamam, oldu her şey. Heyytttt!!! Şu halime bir bakın, mahallenin en bıçkın delikanlısı karşınızda, tanıyabilene aşk olsun.

Ve fırlıyorum evden. Işığı kapattığım anda karafatmalar deliklerden yine fırlayıp, evin içine dağılıyor. Ay, umurumda değilsiniz, ev size emanet, yiyin birbirinizi. Tilkiler de yorganın altında, haberiniz olsun.

Kontağı çevirdiğimde içimi huzur kaplamaya başlıyor. 89.00 Joy Turk... Harika...

Ve sokaklar artık benim. Hafif bir müzik çalıyor yine. Sesi kulaklarımın dayanabileceği kadar çok açıyorum. Ne mi çalıyor? Hiç fark etmiyorum. Yol, ben ve müzik varız sadece. Karanlığa, asfalta, eriyip, karışıyorum.

Meraklanmayın, çok hız yapmıyorum. Sadece geriye dönmeme yetecek kadar benzin ayırıp, biraz dolaşacağım, tabii, yine aynı yere uğrayacağım. Yüzümü Boğaz'a dönüp, biraz dertleşeceğim. Bir iki söyleneceğim belki, bir iki de küfredeceğim. Kız Kulesi ve Galata'yı izleyeceğim bir süre, sonra 'Amann, ne haliniz varsa görün, bir daha da işinize karışmam' diyeceğim.

Yağmur başlıyor. Bardaktan boşanırcasına yağıyor. Bu kent ağlıyor.

Silecekleri en üst kademede çalıştırıyorum. Hızlı, daha hızlı. Pencereyi biraz aralıyorum. Bir iki yağmur damlası içeri kaçıp, yüzüme çarpıyor. Elimi yüzüme götürüyorum. Islak... Göz yaşından mı, yağmurdan mı olduğunu ayıramıyorum.

Arabayı yine aynı yerde durduruyorum, Boğaz'a doğru bakıyorum.

Kalabalık burası, sanki gündüz gibi. Hem de bu saatte, bu yağmurda.

Çay bahçesi yine açık. Küçük tentenin altındaki, hasır taburenin üzerine ilişiyorum. Önüme cam bardakta demli bir çay koyuyorlar. Bir yudum alıyorum, içim ısınıyor. 'Yine mi abla?' diyor, garson. 'Bitince bize de okuyacak mısın?'... 'Okuyacağım' diyorum. Alıştılar bana. İlk geldiğimde nasıl da yadırgamışlardı, ben de kendimi kimsesiz ayyaşlar gibi hissetmiştim; gidecek yeri olmayıp, buraya sığınan yapayalnız biri. Gündüzleri arkadaşlarla gider olduk da, buraya neden geldiğimi anladılar. Şimdi korur, kollar oldular. Arada yanıma geliyorlar, sohbet ediyoruz. Değişik, değişik hikayeler anlatıyorlar.

'Şimdi ne yazıyorsun abla?' diyor. 'Hiç' diyorum, 'Bitirmeden okumam'.

Üşüdüğümü fark ediyorum. Montumun fermuarını ağzıma kadar çekiyorum. Ajandam yine dizlerimin üzerinde, ara, ara bir şeyler karalıyorum. Bu koku olmadan yazamaz oldum. İlla göreceğim Boğazı. Daha çok üşüyorum. Sabaha kadar açık bu kahve. Az sonra sıcak simit de gelecek. Ve gün doğuşunu izleyeceğim. Rüzgar daha bir kuvvetlice esiyor.

İçimden bir ses 'Kaçtık!' diyor. 'Tilkilerden, kuyruklarından, geceden, karafatmalardan, kaygılardan, acılardan, uzak geçmişten, yakın geçmişten, geçememişten, her şeyden'.

Bir ben, bir de kalemim. Yazdıklarıma teslim ediyorum kendimi.

Gün doğmaya başlıyor. Bir ses duyuyor, irkiliyorum. Başımı kaldırdığımda onu görüyorum. 'Yine buradasın' diyerek gülümsüyor. 'Siz de' diyorum. Yanıma bir iskemle çekip, oturuyor. Öyle ton ton bir amca ki, yine sohbet edeceğiz, ne güzel. Teksir kağıdının arasındaki simidin yarısını koparıp, bana veriyor. Kendi parçasını çayının içine batırıp, ısırıyor. Kaç kez gün doğdurduk birlikte. Anlatmaya başlıyor. Onu dinlemeyi seviyorum.

'Camiye namaza geldim' diyor. 'Ben de evden kaçtım' diyorum. Gülüyoruz. 'Neyden kaçtın bu sefer?' diye soruyor. 'Uzak geçmişten, yakın geçmişten, geçememişten' diyorum. 'Evde miydiler?' diyor. Önce gülümsüyorum, başımı öne eğiyorum. 'Yooo' diyorum.

'Hep yanında mı gezdireceksin onları?' diyor. 'Bırakmıyorlar ki' diye yanıtlıyorum. Çayından bir yudum daha alıyor. 'Sen mi, onlar mı?' diye soruyor. Yanıt vermiyorum.

Konuyu değiştiriyoruz. Gençliğini anlatıyor, Allah'ım ne enerji... Hızına yetişemiyorum. Az sonra kahkahalarımız Boğaz'a doğru yükseliyor. Biriktirdiklerine dikkat ediyorum; elde kalanları hep en güzel anıları. Geçmişindeki tüm karanlıkların üzerine bir sünger çekmiş sanki. Sözleşmiş gibi ayağa kalkıyoruz. Yürümeye başlıyoruz.

Nasıl da yepyeni bir sabah doğmuş, dün geceden hiç iz kalmamış, yepyeni bir sayfa açılmış, nasıl taze kokuyor çimenler, Boğaz sürekli ileriye doğru akıyor. İçimi yaşama sevinci kaplıyor.

Leyla Ayyıldız

2006-12-22 15:07:01 - Kahve Molası'nda Eklenenler