25/9/2006 - YİRMİDOKUZ HARF

Sun:
Çok beklettim mi?

Rainman:
Fazla değil...
Sorun yok değil mi?

Sun:
Yoo, bir problem yok. Alış veriş tahminimden uzun sürdü sadece. Trafik berbat yoğundu...Çok özür diliyorum... Havalar nasıl orada?

Rainman:
Bugün kar yağdı, bembeyaz ortalık. Ofise gitmek içimden gelmedi. Eve getirdiğim birkaç iş vardı, onları halledip, biraz kitap okudum. Söz verdiğim saatte de bilgisayarımı açıp, seni bekledim. Sen gecikince mektuplarıma baktım biraz... Orada hava nasıl?

Sun:
Bizse sıcaktan kavruluyoruz. Nem oranı da çok yükseldi. Yapış yapış, vıcık vıcık bir sıcak var. İçerideyken o kadar hissetmesek de, sokakta dilimiz dışarıda geziyoruz.

Rainman:
:) Bayılıyorum bu tarz konuşmana.
Ne ilginç değil mi? Henüz yüzlerimizi bile görmedik, ancak tarifi mümkün olmayan duygular besliyorum senin için. 29 harf ile yaşamıma girip, önemli bir yer ettin. Sanki her harf tek bir kromozonun ve dizinini seçtiğin harfler seni vücut ettiriyor. Seni özlüyor, seni merak ediyor, hatta seni kıskanıyorum.

Sun:
Kıskanıyor musun? Niçin?

Rainman:
Evet, bu bir itiraf. Seni kıskanıyorum. Bana geç yanıt verdiğin zamanlar, başka biriyle konuştuğunu, pardon yazıştığını sanıyor ve kıskanıyorum.

Sun:
Hmmm... Hayır yaa, sana kaç kez söyledim, senden başkasıyla yazışmıyorum hiç. O sırada evle ilgili bir şeyler oluyor; ya kapı çalıyor, ya telefon geliyor. Ya da, ya da .. Ne bileyim bir şeyler çıkıyor işte... Seni bekletmek ve meraklandırmak benim de hoşuma gitmiyor.

Rainman:
Tamam canım... Dün gece yine seni gördüm rüyamda. Biliyorsun, benzer rüyaları defalarca gördüm. Yine havaalanındayım. Yine o ilk karşılaşma anı :) Uçağın inmiş, yolcular yavaş yavaş yaklaşmaya başlamışlar, seni seçmeye çalışıyorum. Çok, çok heyecanlandığımı fark ediyorum. Nefesim sıklaşıyor, sanki bacaklarımın bağı çözülüyor. Kalbim duracak gibi oluyor. Birden arka taraflardan kırmızı tayyörlü, kırmızı şapkalı bir kızın el salladığını fark ediyorum. Sensin... Tıpkı anlattığın gibisin, 'İşte o, işte o' diyorum. Yıllardır mektuplaştığım, yıllardır yazıştığım sen, karşımdasın. Bana doğru koşmaya başlıyorsun, kucaklıyorum seni. Ellerimle yüzünü tutup, yüzüne bakıyorum. Gözlerine, burnuna... Saçlarına dokunuyorum, anlattığın gibi ipek saçlarına... Ellerini tutup, dudaklarıma yaklaştırıyorum. Uzun parmaklarını inceliyorum. Yeniden yüzüne bakıyorum... Nasıl da tahmin ettiğim gibi her şey... Hepsi senin şu 29 harfinle çizdiğin tablo gibi. Kucaklıyorum seni, 'Kadınım, kadınım' diyorum ve uyanıyorum...

Sun:
:) 'Kadınım'.......

Rainman:
Evet kadınımsın... Oysa nasıl karşıydım yazarak iletişime. 'Göz teması olmadan, neyi ne kadar paylaşabilir ki insan' diyordum. Bak şimdi şu halime, beni ne hale getirdin. Değil gözlerini görmek, çok çok silik, çok uzaktan çektirdiğin bir resminden başka seni hiç görmediğim halde, nasıl değerlisin benim için. Sanırım biz, yeryüzünün en iyi anlaşan iki insanıyız.

Sun:
Sen de benim için çok değerlisin...

Rainman:
Yaklaşık bir yıldır ne çok şey paylaştık değil mi. Belki de hiç kimseye, hiçbir zaman anlatmayacağımız sırlarımızı açtık. Eğer seninle yüz yüze tanışmış, görüşmüş olsak, bu denli konuşmayacaktık belki. Ne bileyim, herhangi bir hareketimizden kötü bir elektrik alıp, birbirimize bu kadar zaman ayırmayacaktık. Ve her ikimiz de, belki de yaşam çemberimize tek bir teğet dokunuşla değen diğerimizi fark edemeden, birbirimizi ıskalayacaktık... Düşünmesi bile korkunç... Kabus gibi... Oysa şimdi... Oysa şimdi, bu şekilde, nasıl da uzun uzun her şeyimizi paylaştık... Ben sensiz olamıyorum, sen de bensiz... Seni seviyorum bebeğim...

Sun:
Ben de seni...

Rainman:
Dün yağlı boya bir tablo çizmeye başladım. Seni resmediyorum :) Aslında bu bir sürpriz olacaktı, anlatmayacaktım, ilk karşılaşmamızda görecektin. Tablom ve seni yan yana getirecek ve sizleri izleyecektim. Ancak bak görüyor musun, tez canlılığıma yenik düştüm :) Hatları oluştu bile... Güzelliğin yansımaya başladı. 26 yaş gençliğini yansıtacak pastel tonlarda bir fon oluşturdum. Saçların tıpkı anlattığın gibi şarap kızılı, iri badem gözlerin de tamamlandı. Az kemikli muntazam burnun da oluştu bile... Bu işten büyük keyif alıyorum, tablonla geçirdiğim saatler günün en zevkli saatleri benim için. Ve bir gün, ve bir gün o muhteşem an gelecek...
Yaşamlarımızın belki de en önemli anı olacak bu zamanı öne çekmeliyiz canım. Mümkün olduğunca erken görüşmeliyiz. Artık bana bu şekilde, yazarak yetmiyorsun. Seni yaşamak istiyorum...
Tüm programlarımızı yeniden gözden geçirmeli ve en kısa zamanda buluşmalıyız.

Sun:
Biliyorsun bunu ben de çok istiyorum. Dilerim en kısa zamanda gerçekleştiririz bunu. Şimdi senden üzülerek izin istiyorum. Yarına yetişmesi gereken bir araştırmam var, onun için çalışmalıyım. Seninle olmak yine çok güzeldi. Yarın yine bu saat uygun mu senin için?

Rainman:
Evet, evet yarın, tam bu saatte, burada olalım. Sana yarın, yaptığım tabloyu daha detaylı anlatacağım. Bil ki; yarına dek seni çok özleyeceğim. Şunu unutma; 'boşluğa bu aşkı ikimiz birlikte yazdık'... Yeniden diyorum ki, seni seviyorum...

Sun:
Ben de seni canım...

.....

Kadının parmakları farenin sol tuşuna dokundu 'bu uygulama şimdi sonlanacak, devam etmek istiyor musunuz?' uyarısına 'evet' yanıtı verdi. Başlat - oturumu kapat - oturumu kapatmak istediğinizden emin misiniz? Evet....

Sallanan koltuğuna ulaştığında artık bilgisayarın fan sesi de kesilmişti. Geriye doğru yaslandı. Ayak baş parmağını hafifçe yere dokundurup, sandalyesine ilk ivmeyi verdirdi. Derin bir nefes aldı. Sağ elini sehpanın üzerine götürüp, sedef saplı aynasını eline aldı. Aynada yansıyan yüzüne baktı ve mırıldandı;

'Tanrım, tam 75 yaşımda, benden yeni bir ben yaratmama izin verdiğin için sana şükürler olsun...'
 

Leyla AYYILDIZ

25/9/2006 - Kahve Molası'nda Eklenenler